دراین چند روزی که به نوعی فرصت به روز رسانی وبلاگم را نداشتم سودای این دغدغه بی نامو نشان  در ذهنم میگذشت که چرا درمورد آفتهای جدید ویدئو رسانه یعنی "حضور موازی شبکه های قانونی بنیاد بازیها و یا همان تشکیلات نرم افزاری"را که به نوعی "دور زدن قانونی " ویدئو رسانه مدیریت مینمایند را کسی  جلو دار نیست و این مسئله مهم را که در بسیاری مواقع با نان و نام ویدئو و خانواده ان بازی مینماید را  قانونی ویا مراجع مرتبط رسیدگی و پیگرد نمینماید تا با تصویب مولفه ای قوی جلودار این "آفت" باشند؟

این سوال و هزاران سخن از این دست ذهن خسته ام را وادار براین نمود تا براین مسئله فلم را به مدد بگیرم و از این احوال بنویسم.

اگر چه "سومین جشنواره برترینهای دوبله انیمیشنی" چند روزی هست که با اعلان نتایج اش به اتمام رسیده، اما بازتابها و واکنشها نسبت به این مقوله ابتکاری ازسوی سایتها و کارشناسان قابل تعمل و رصد میباشد. مستمر بودن این برنامه خودجوش  ادامه دار اولین نکته صحبت این عزیزان در نخستین اظهار نظرشان است و مابقی دیدگاهها و ایده هایی که محتاج تشکیل اتاق فکر و بحث برای آینده. برایم به عنوان فردی که عاشق تحقیق و تعمق در واکاوی مسائل و امور مرتبط هستم بسیار خواستنی و زیباست  .به بهانه چاق سلامتی و تبریک انتخاب برتر ینهای جشنواره که شده با چند تن از نخبگان این جشنواره صحبتی داشتم که در حین و بین این تبریکها مسائلی را شنیدم  ودرک کردم که درعین تلخ بودن برایم  علاقمند به ارائه با مخاطبان فرهیخته ام هستم .حرفهایی که  واگویه کننده خیلی از مسائل و رنجها بود،که شاید من نوعی به عنوان مخاطب معمولی ویدئو رسانه و دوبله هرگز از این مسائل و موارد  این دست پشت پرده ای اطلاعی ندارم و تا مادامی که از این دوستان نشنیده بودم  هم باور نداشتم که از این دل نگرانی ها در این صنف موجود است که......

اشکان صادقی و محمودگودرزی در کسوت دوبلور برتر و مترجم اول آثار ویدئو رسانه در سومین جشنواره اینترنتی حرفهایی زدند از جنس گلایه و شکوه،حرفهایی که شاید بدور از شان شخصیتها و احساسات آنهاست ولی متاسفانه اتفاق افتاده و بر آنها برخورد شده  که بسیاری از این کژتابیها عاملی شده برای مکدر شدن احوال آنها......

به بهانه نقد سومین جشنواره دوبله انیمیشنهای سال گذشته  صحبتهای دو کارشناس دوبله و ویدئو رسانه مان  فریدکرمی و مسعود میراسماعیلی را با جانو دل دیدم و درک کردم.حرفهایی که همه از جنس درد است و دردی از نامردی و نامرادی به دوبله که مخاطب ایرانی سالهاست با آن مانوس میباشد و به عشق همین صدا هزینه ها نموده و ملالتها دیده اما جز بی هنری و "خیانت " مهمی را درک نکرده و ندیده.

گمان براین برده ام که با قلمی نمودن متن زیر وظیفه و درد مضاعف خود را در این باره بیان نمایم تا شاید کمی آرام تر گردم.....

طی چند روز گذشته وعده داده بودم تا مبحث جدیدی را در خصوص "سریالهای شبکه نمایش خانگی " و آسیب شناسی بر آن  آغاز نمایم. و بهانه نوشتن این مهم را در گپی صمیمی با دوستان رادیو دیدم که با آنها از این باب مطالبی را برشمردم و به سمع مخاطبان رساندم . وجود مشغله ها ی بی پایان این روزهای حقییر وعده "فردا"یم را در پست گذشته کمی با بدقولی مواجه نمود که در همین جا با عذر خواهی از همراهان  شریف و بزرگوارم  پرونده این موضوع را با طرح این سوال آغاز مینمایم که:"حضور سریالها در گردونه شبکه نمایش خانگی آری یا خیر......."