هزار و یک شب

به گردن راوی

راوی — Sat, 19 May 2012 16:19:35 GMT

به گردن راوی امروز 91/2/11 .................لطفا کلیک کنید

"به گردن راوی" امروز دوشنبه 91/2/11

1- اول اینکه میگن فردا قراره بعد از 9ماه امروزو فردا اومدن ها دوباره سرو کله بچه های "قهوه تلخ" پیدا بشه و دوباره روز از نو و روزی ازنو. شاید از الان این منظره قابل تصور باشه که فردا همین ساعتها بیایم اینجا و از حرفهای مهران مدیری که اول سریال حتما خواهد امد و با مظلومیت خاص وشگردش (که از قبل معلومه) از نیومدنشون خواهد گفتو به نوعی 9ماه نیومدنشونو ماسمالی خواهد نمود.از حق هم نگذریم تو این مدت چند ماه حسابی دلمون برای بابا اتی و بابا شاه خیلی خیلی تنگ شده. راوی خان هم از گوشه کنار خبر داده که حسابی بروبچه های قهوه دارند گردو خاک به پا میکنند تا کار فردا شون بعد از این مدت حسابی بترکونه. از قرار معلوم کار پخش "قهوه تلخ"رو گلپخش اول قبول کرده و با تبلیغات وسیع از دوباره میخوان با راهکار جدید نوستالژی فروش میلیاردی ابتدای کار "قهوه تلخ" رو دوباره احیا’کنند .خدا آخرو عاقبت کار رو به خیر کنه .

ولی خداییش رو حرفهای مهران مدیری برای فردا حسابی دقت کنید

در اعتراض به نوع نگرش رسانه به کودک و برنامه عموها "خداحافظی" کردند

راوی — Mon, 14 May 2012 17:34:35 GMT

در پی برگزاری برنامه‌ای توسط عموهای فیتیله‌یی در حمایت از کودکان گلستان علی(ع) مشهد، عموهای فیتیله‌یی نشست خبری برگزار کردند.

در این نشست عموهای فیتیله‌یی با انتقاد از اغلب برنامه‌های کودک، تاکید کردند، بیشتر برنامه‌هایی که ساخته می‌شوند کارشناسی نمی‌شوند و می‌بینیم که ضررشان برای بچه‌ها بیشتر است.

به اعتقاد آنان ساخت برنامه‌های کودک ضعیف منجر به این خواهد شد که بچه‌ها کارتون‌های خارجی را که به شکل‌های مختلف وارد می‌شوند، تماشا کنند و در آن رنگ و دنیای تخیل‌شان را بینند. به گزارش خبرنگار ایسنا، محمد مسلمی درباره‌ی نشاط در کودکان اظهار کرد: دنیای کودکان دنیای پر انرژی و تخیل است و برای اینکه بچه‌هایی که در محیطی مانند آپارتمان زندگی می‌کنند باید شرایطی فراهم شود که منزوی بودن آنان کنار برود.

وی افزود: تلویزیون، مدرسه و خانواده هر کدام به نوعی می‌توانند در این جریان سهیم باشند و باید روی فرهنگ خانواده که مهمترین بخش است بیشتر کار شود که پدر و مادرها در کنار بچه‌ها، خود را بچه ببینند و سن خود را کوچک کنند تا بتوانند ارتباط بهتری با کودکان برقرار کنند.

مسلمی خاطرنشان کرد: در مقوله‌هایی مثل سینما و تئاتر در کشورهای دیگر کارهای زیادی انجام می‌شود و به هر کشوری که می‌رویم می‌بینیم که بحث کودکان حرف اول را می‌زند اما اینجا به دلیل اینکه دنبال طرح‌هایی زودبازده هستیم، روی بچه‌ها سرمایه‌گذاری نمی‌کنیم، که اگر روی بچه‌ها سرمایه‌گذاری شود 100 درصد در آینده جامعه سالمی خواهیم داشت.

وی با اشاره به ضعف برنامه‌های این روزهای تلویزیون برای کودکان خاطرنشان کرد: الان کارتون‌ها بچه‌ها را به سمت جنگ و همان اهدافی که در دنیا دنبال می‌شود، هدایت می‌کند که از آن سادگی و صمیمیت و یک رنگی در حال خارج شدن هستند ولی ما مجبوریم با شرایط، ولی به نحو درست جلو برویم.
مسلمی در ادامه افزود: در حال حاضر در بدترین شرایطی هستیم که بچه‌های ما را تهدید می‌کند و برنامه‌هایی که ساخته می‌شود باید کارشناسی شود که بتوانند خوراکی که بچه‌ها می‌خواهند به آنان بدهند وگرنه به سراغ سی‌دی‌های خارجی که وارد می‌شود می‌روند. از این خطراتی که ما را تهدید می‌کند را باید با ساخت برنامه‌های شاد جلوگیری کنیم اما الان هم بعضی اوقات جلوی شادی برنامه‌ را می‌گیرند و باید ببینیم این در عوض چیست و آیا وقتی این کار را بکنیم بچه‌های ما سالم می‌مانند؟

وی ادامه داد: باید نگاه اساسی برخاسته از دین داشته باشیم که البته در حال فاصله گرفتن از آن هستیم و به سمت شعار می‌رویم که اگر این بحث به صورت عملی اتفاق بیفتد همان پیشگیری است ولی متاسفانه امروزه بیشتر به سمت شعار رفته‌ایم نه عمل.

بازیگر گروه عموهای فتیله‌یی خاطرنشان کرد: بیشتر برنامه‌هایی که ساخته می‌شود کارشناسی نمی‌شود و می‌بینیم که ضررش برای بچه‌ها بیشتر است و این برنامه‌ها خوب نیست و که بچه‌ها کارتون‌های خارجی را که به شکل‌های مختلف وارد می‌شود، می‌بینند و در آن رنگ و دنیای تخیل‌شان را می‌بینند و اگر ما هم باشیم به آن سمت می‌رویم.
مسلمی درباره عدم پخش زنده برنامه فیتیله و پخش قسمت‌های گلچین آن از تلویزیون ابراز کرد: دیگر نمی‌خواهیم برنامه زنده داشته باشیم و قصد داریم برنامه را به شکل مطلوب‌تری اجرا کنیم که فضای بیشتری به ما بدهند و اگر هم بشود شهر فیتیله‌یی را راه‌اندازی کنیم.
وی در خصوص سری جدید برنامه فیتیله عنوان کرد: در سری جدید قصد داریم بیشتر رویکرد آموزشی داشته باشیم و بچه‌ها ما را الگو قرار دهند ولی با همان نگاه شاد و متنوع قبل، و امیدواریم بتوانیم تاثیری مثبت در روابط بچه‌ها با جامعه و خانواده داشته باشیم.

مسلمی درباره‌ی حادثه‌ای که در برنامه خاله شادونه در خرم‌دره رخ داد، عنوان کرد: می‌توان از زوایای مختلف به این حادثه‌ی تلخ نگاه کرد که از آن جمله می‌شود به بحث فرهنگی اشاره کرد که در بعضی شهرها آن قدر برنامه اجرا نمی‌شود که وقتی یک هنرمند در آنجا حضور پیدا می‌کند مردم زیادی و بیشتر از ظرفیت سالن وارد آن می‌شوند و یا اینکه تمهیدات امنیتی اندیشیده نشده است.

***

در ادامه حمید گلی در خصوص شادی بچه‌ها و کودکان بی‌سرپرست در ایران، اظهار کرد: در رابطه با شادی بچه‌ها عوامل زیادی موثر است اما در خصوص بچه‌های بی‌سرپرست این موضوع قدری متفاوت است اما در مجموع زیرساخت‌هایی لازم است و در شرایط کنونی پدر و مادر مشغول و درگیر گرفتاری‌های اقتصادی و خانوادگی هستند باعث شده که بزرگ کردن کودکان فقط رفع تکلیف باشد و ما فقط بچه‌ها را بزرگ می‌کنیم تا ازدواج کنند و از حیطه زندگی ما بیرون ‌روند و شاید به خاطر بحث ماشینی شدن زندگی، بحث رسیدگی‌های روحی کمرنگ شده است.

وی افزود: در این نابسامانی بچه‌های بی‌سرپرست بیشتر آسیب می‌بینند اما در سفرهایی که در سطح کشور داشتیم شاهد رخ دادن اتفاق‌های خوب و کارهای زیرساختی بوده‌ایم.

گلی در خصوص اهمیت رسانه، اظهار کرد: نقش رسانه مانند سلسله اعصاب بدن است که اگر آلارم‌ها و هشدارها به مغز نرسد هیچ حرکت تدافعی و رو به جلویی نخواهیم داشت و امیدواریم مسایل در رسانه به شکل صادقانه به مسوولان برسد و تاثیر خود را بگذارد.

***

علی فروتن نیز در خصوص چگونگی شکل‌گیری گروه و رمز ماندگاری آن، ابرازداشت: روز اول گروهی پنج نفره داشتیم که دو نفر نتوانستند همراه ما باشند و ما سه نفری کار را شروع کردیم و نگاه ما از روز اول نگاهی به آینده‌ای روشن بود و اینکه ما متعلق به کودکان هستیم و خدا هم از همان ابتدا لطف خاصی به ما داشت.

وی در ادامه افزود: ما در گروه این نگاه را نداریم که بیاییم و نقاط ضعف یکدیگر را ببینیم بلکه نقاط قوت یکدیگر را دیدیم و اگر از طرف گروه ضعف‌هایی گفته شد باعث خوشحالی ما بود که از دهان بچه‌های گروه خود نقاط ضعف را برای برطرف کردن آن می‌شنویم.

فروتن بیان کرد: نگاه ما فقط به بچه‌ها نبود؛ ما به خانواده نگاه کردیم و توانستیم با پدر و مادرها ارتباط برقرار کنیم و وقتی پدر و مادرها به ما اعتماد می‌کنند می‌دانند که برنامه ما، برنامه‌ای نیست که نقشه‌ای پشت آن باشد.

وی در خصوص اینکه چرا کار با بچه‌ها را انتخاب کرده‌اند، تصریح کرد: صادق‌ترین و پاک‌ترین موجودات روی زمین بچه‌ها هستند، اگر انتقادی می‌کنند واقعا قلبی است و اگر می‌گویند دوستت دارم هم واقعا دوست داشتنشان قلبی است و مجبور نیستند به خاطر یک سری روابط بزرگانه، از این واژه‌ها استفاده کنند.

وی با مقایسه مراکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست در بهزیستی و مراکز غیر دولتی مانند گلستان علی(ع) ابراز کرد: به پرورشگاه‌های زیادی که زیر نظر دولت هستند و بهزیستی وظیفه نگهداری از کودکان بی سرپرست را به عهده دارند سر زده‌ایم و در آنجا بچه‌ها فقط بزرگ می‌شوند و اگر آموزشی هم هست مانند سربازخانه با بچه‌ها برخورد می‌شود، اما در مراکزی مانند گلستان علی(ع) این گونه نیست و در مقایسه با چنین جایی در اصل کودکان ما هستند که بی‌سرپرستند، چرا که ما از صبح تا شب سر کار هستیم ولی در این گونه موسسات افراد لحظه به لحظه با بچه‌ها زندگی می‌کنند.

استاد طهماسب از حال و احوال "دوبله " چه میگوید؟

راوی — Sat, 12 May 2012 17:32:24 GMT

با یک پارتی "دوبلور "شوید

در حال حاضر ورود گویندگان آن قدر آسان شده که با یک پارتی می‌توانند وارد شوند. پیش از این، ورود نیروهای جدید به دوبله خیلی مشکل بود ولی الان هر فردی راحت می‌تواند به دوبله بیاید.

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

در آن زمان یک امتحانی از گویندگان گرفته می‌شد ولی سن آن‌ها اجازه نمی‌داد همه آن‌ها وارد شوند ولی حالا خیلی‌ها وارد می‌شوند اما نمی‌توانند بمانند و بعد از مدت کوتاهی متوجه می‌شوند که به درد این حرفه نمی‌خورند.

ناصر طهماسب که به عنوان استاد تیپ‌سازی در دوبله‌ی ایران شناخته شده، متولد سال 1318 است و کار دوبله را به صورت حرفه‌یی از دهه‌ی 40 و مدیر دوبلاژی را از اواخر دهه‌ی 40 آغاز کرده است.

یکی از ماندگارترین و به یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «فرمانده کسلر» در سریال «ارتش سری» است، اما خودش معتقد است: یکی از بهترین کارهایش که در ذهنش ماندگار شده فیلم «کمال‌الملک» بود و می‌گوید «کمال‌الملک» فیلمی بود که دوبله آن را زنده کرد.

طهماسب در راستای بیشتر شناخته شدن دوبله در ایران، بر این باور است که اگر فیلم‌های خارجی در ایران اکران شوند، دوبله بیشتر در میان مردم جا می‌افتد در غیر این صورت دوبله مشتری زیادی نخواهد داشت.

بر این اساس پس از سال‌ها فعالیت این هنرمند پیشکسوت را دعوت کردیم تا پای صحبت‌هایش بنشینیم؛ ناصر طهماسب به همراه امیرعطرچی ـ یکی از دوبلورهای جوان ـ درباره‌ی وضعیت دوبله در ایران و خصوصا دوبله در تلویزیون گفت‌وگویی با ایسنا داشتند که در زیر می‌خوانید.

آقای طهماسب در حال حاضر کیفیت دوبله در ایران را چطور می‌بینید؟

طهماسب:در کل دوبله‌ در ایران سریع‌تر انجام می‌شود و با آمدن نسل جدید و پیشرفت تکنولوژی، افراد و دستگاه‌های نو وارد دوبله شدند ولی کلیت دوبله این است که در حال حاضر فیلم‌هایی که دوبله می‌شوند بار دراماتیک ندارند؛ یا پلیسی هستند و یا یکسری فیلم‌های کره‌ای که خیلی هم جالب نیستند برای تلویزیون دوبله می‌شوند که به نظر من اصلا برای مخاطب جذابیت ندارند.

مثلا فیلم سینمایی «اینجا بدون من» بهرام توکلی را مشاهده کنید که چقدر جذاب بود به دلیل اینکه درام است و خود به خود مخاطب را جذب می‌کند.

طی این سال‌هایی که وارد حرفه دوبله شدید بیشتر گویندگی کردید یا مدیر دوبلاژی؟

طهماسب: من بیشتر سرپرستی کارها و مدیر دوبلاژی آن‌ها را بر عهده داشتم تا گویندگی؛ گویندگی کمتر انجام دادم ولی گویندگی‌هایی هم که داشتم خوب و دلنشین بود؛ البته با افرادی که کار کردم اکثرشان دیگر حضور ندارند، یا فوت کرده‌اند و یا دیگر در دوبله کار نمی‌کنند. افرادی همچون رفعت هاشم‌پور، فهیمه راستکار، خانم کاظمی، خانم خردمند، آقای نوذری، آقای مقبلی، آقای رسول‌زاده، علی کسمایی، سعید شرافت، حسن تهامی و نظیر اینگونه افراد که دیگر نمی‌توان کسی را جایگزین آنها کرد. این تاسف‌ بار است که اینگونه افراد دیگر در دوبله حضور ندارند.

کمی از شخصیت «فرمانده کسلر» در فیلم ارتش سری که یکی از ماندگارترین کارهایتان شناخته شده است برایمان بگویید؟

طهماسب: فرمانده کسلر مربوط به کارهای بعد از انقلابم می‌شود. این فیلم ارتشی بود و خیلی هم جالب بود البته شاید برایتان جالب باشد که اصلا فکر نمی‌کردم این قدر برای مردم جذاب باشد. این فیلم دوبله‌ی خیلی خوبی داشت، البته فیلم‌های خوب دیگری هم مثل «خوشه‌های خشم»، «بیگانه» و ... داشتیم که حضورشان در دنیا پرشور است.

از نظر مردم نقش فرمانده کسلر در فیلم «ارتش سری» ماندگارترین نقشتان بود ولی از نظر خودتان چه فیلم یا سریالی بهترین بود؟

طهماسب: به نظرم یکی از کارهایی که در ذهنم ماندگار شد «کمال‌الملک» بود که علاوه بر گویندگی مدیر دوبلاژی آن هم بر عهده‌ی خودم بود، این فیلم هم دوبله خوبی دارد و به عقیده من فیلمی بود که دوبله آن را زنده کرد. «هزاردستان» هم از جمله فیلم‌هایی است که دوبله‌ی خیلی موفق داشت، به همین خاطر دوبله فوق‌العاده‌اش، همیشه برایم ماندگار است.

فیلم«مادر» هم از جمله فیلم‌هایی است که دوبله‌ی خوبی داشت و برایم خیلی خوب بود چرا که بحث مادر در آن مطرح می‌شد به همین خاطر هم از لحاظ داستانی و هم از لحاظ دوبله خیلی زیبا بود.

اولین فیلمی را که در آن گویندگی کردید را به یاد دارید؟

طهماسب: اولین فیلمی که می‌خواستم گویندگی کنم فیلم سینمایی «هملت» بود و رولی که من باید جای او صحبت می‌کردم مربوط به یک گورکن بود، یکی از افرادی که از همان ابتدای گویندگی خیلی با او کار کردم و خیلی از او راضی هستم آقای احمد رسول‌زاده است؛ چرا که همیشه از همان ابتدا به حرف‌هایم گوش می‌کرد و خیلی کمکم می‌کرد.

به نظر شما مترجم چقدر می‌تواند در کیفیت دوبله یک فیلم یا سریال تاثیرگذار باشد؟

طهماسب: مترجم در دوبله یک فیلم یا سریال تاثیر زیادی می‌گذارد، اگر تازه‌کار باشد و ترجمه بدی از متن ارائه دهد صد در صد تاثیر بدی خواهد گذاشت. من همیشه معتقدم ما در دوبله یک زبان داریم که با آن صحبت می‌کنیم و یک زبان نوشتار هم داریم که با آن می‌نویسیم. در دوبله یک صدای زبان وجود دارد که فقط ما دوبلورها آن را بلدیم یعنی به کمک آن می‌توانیم به جمله طعمی دهیم تا آن را مثل گل باز کند؛ البته زمانی هم که یک فیلم دکوپاژ می‌شود جمله‌ها جذاب‌تر می‌شوند؛ به عنوان مثال زمانی که شخصیت فیلم به جایی می‌رسد که می‌گوید «کشتم» دوربین سریع به سمت صورت فرد می‌رود و یک کلوزآپ رخ می‌دهد.

گویندگان خوب این جمله‌ها را به مفهوم اصلی تبدیل می‌کنند که به این مساله صدای زبان می‌گوییم و متعلق به خود گوینده است و هیچ ربطی هم به معلومات و ... ندارد. اصل کار دوبله این است که نزدیکی و دوری ارتباط ‌ها را نشان دهد و لغت‌ها باید تبدیل به جمله‌های جذاب شوند؛ یعنی به محض اینکه به گوش ما می‌رسد مقصود را متوجه شویم.

شما به عنوان پیشکسوتی که سال‌هاست در عرصه‌ی دوبله فعالیت دارید چه انتظاری از دوبله ایران دارید و فکر می‌کنید چرا ضعیف شده است؟

طهماسب: به دلیل اینکه ما سینمای خوب نداریم، با این اوضاع و احوال دوبله ما هیچ پیشرفتی نمی‌کند به همین خاطر دوبله دیگر مشتری ندارد. اگر فیلم‌های خارجی در ایران اکران شوند دوبله در میان مردم بیشتر جا باز می‌کند، بیشتر به زبان فیلم گوش می‌دهند و کم کم آن را می‌فهمند.

به عنوان مثال همین فیلم «جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی اگر از تلویزیون پخش می‌شد شاید اصلا به درد نمی‌خورد چون تصویر کوچک است، این فیلم به دلیل اینکه روی پرده بود و صدای اعلاء داشت توانست موفق شود. کلیت ماجرا این است که زمانی که سینما نیست دوبله هم مشتری ندارد.

کمی از کیفیت فیلم هایی که برای دوبله خریداری می‌شوند برایمان بگویید چطور هستند؟

طهماسب: فیلم‌هایی که در حال حاضر خریداری می‌شوند دیگر مثل گذشته نیستند و کیفیت آنچنانی ندارند،‌ فکر می‌کنم دیگر کسی دوبله را نمی‌خواهد و اصلا دنبال این نیست که پیشرفتی داشته باشد؛ متاسفانه مترجمانی را که آشنا به دنیای فیلم نیستند را وارد می‌کنند و هر فیلمی را که خودشان دلشان می‌خواهد دوبله می‌کنند.

فکر می‌کنید ممیزی‌‌هایی که در فیلم‌ها و سریال‌ها می‌شود چقدر در دوبله و کیفیت آن تاثیرگذار باشد؟

طهماسب: زمانی که در یک فیلم از کلمه «عزیزم» استفاده می شود به راحتی آن را خط می‌زنند، عزیزم چه اشکالی دارد؟! کلمه عزیزم کلمه محترمانه‌ای است که هر فردی می‌تواند از آن استفاده کند. به نظر من اگر عشق و علاقه را از میان برداشت کل ساختمان عالم بر هم می‌ریزد.

زمانی که سانسورها بیش از حد باشد و رابطه‌ها کور شود، همه چیز فیلم نابود می‌شود؛ به عنوان مثال فیلم «آخرین امپراطور» مدت پخش آن 135 دقیقه بود ولی تلویزیون آن را 75 دقیقه نشان داد. زمانی که ناشیانه فیلم‌ها را سانسور می‌کنند موجب پایین آمدن کیفیت آن‌ها می‌شوند، یکسری فیلم‌های بی‌مزه و لوس را خریداری و دوبله می‌کنند و دیگر اصلا برایشان مهم نیست که چطور از آب در می‌آید؛ به عنوان مثال الان شبکه کودک چه فیلم‌های خوبی دارد؟!

بهترین این شبکه، سریال «بروسلی» است و دیگر فیلم‌های آن منسوخ و از رده‌ی سینما بیرون هستند. اگر بخواهیم منطقی فکر کنیم هیچکس مطابق فرهنگ کشورهای دیگر فیلم نمی‌سازد، اگر فیلم‌های آلمانی، فرانسوی، آمریکایی که خوب هستند و اسکار می‌گیرند برای دوبله خریداری شوند، بهتر است؛ ولی متاسفانه بیشتر یکسری فیلم‌های کره‌ای خریداری می‌شود که کیفیت ندارند.

فکر نمی‌کنید فیلم و سریال‌های خارجی دوبله شده‌ای که از تلویزیون پخش می‌شوند تکراری شده‌اند و دیگر جذابیت آنچنانی ندارند؟

طهماسب: بله؛ حتی همین سریال‌های تلویزیونی خودمان هم که به روی آنتن می روند تکراری شده‌اند و موضوع جدیدی برای مخاطب ندارند. به نظر من اگر فیلم‌ها و سریال‌های خوب خریداری شوند، طبیعتا دوبله هم وضعیت بهتری پیدا می‌کند و بیشتر دیده می‌شوند.

با وجود تمام مشکلات آینده دوبله ایران را چطور تصور می‌کنید؟

طهماسب: اگر تلویزیون دوبله را از میان بردارد و همه‌ی فیلم و سریال‌ها را با زیرنویس پخش کند زبان مخاطبان هم قوی می‌شود و مجبورند نگاه کنند تا یاد بگیرند.

ضعف اصلی دوبله ایران را در چه می‌بینید؟

طهماسب: باز هم تکرار می‌کنم اگر سینما باز باشد دوبله هم دیده می‌شود و مردم آن را می‌بینند و برایشان جالب می‌شود. من فکر می‌کنم اصل موضوع این است که دوبله را نمی‌خواهند. ما اکران سینما نداریم، چه اشکالی دارد همین فیلم‌های سه بعدی کودکان و ... به جای جشنواره ها در سینما گذاشته شوند. راستش را بخواهید من از سینما خیلی دور شدم و خیلی وقت است که به سینما نرفتم البته شنیدم که می‌خواهند یکسری فیلم ها را که به جشنواره می‌روند در سینماها هم اکران کنند ولی نمی‌دانم چه زمانی این اتفاق بیفتد.

کمی از ابتدای ورودتان به حوزه دوبله برایمان تعریف کنید؟

طهماسب: دوبله در آن زمانی که من وارد شدم این طور نبود، اکثر گویندگان در آن زمان می‌توانستند آواز بخوانند. در حال حاضر دوبله آشفته بازار شده است و سر و سامانی ندارد، البته دراین میان جامعه هم بی‌تاثیر نیست.

ورود نیروهای جدید به دوبله را چطور می‌بینید؟

طهماسب: در حال حاضر ورود گویندگان آن قدر آسان شده که با یک پارتی می‌توانند وارد شوند. پیش از این، ورود نیروهای جدید به دوبله خیلی مشکل بود ولی الان هر فردی راحت می‌تواند به دوبله بیاید. در آن زمان یک امتحانی از گویندگان گرفته می‌شد ولی سن آن‌ها اجازه نمی‌داد همه آن‌ها وارد شوند ولی حالا خیلی‌ها وارد می‌شوند اما نمی‌توانند بمانند و بعد از مدت کوتاهی متوجه می‌شوند که به درد این حرفه نمی‌خورند.

به نظر شما در کار دوبله داشتن تحصیلات، بیشتر می‌تواند کمک کند یا استعدادهایی که هر فرد دارد؟

طهماسب: تحصیلات مسلما خوب است و راه افراد را مشخص می‌کند و حتما هم باید باشد. کلاس‌های زیادی برای دوبله وجود دارد ولی خیلی آکادمیک نیست به همین خاطر خیلی به آن‌ها پرداخته نمی‌شود؛ اکثر بچه‌های سینما از طریق صدای فیلم به کارگردانی رسیده‌اند؛ به عنوان مثال در فیلم «سوته‌دلان» ما 15 روز کار کردیم تا دوبله آن به پایان برسد، آن قدر تمرین کردیم تا قوام بیاید و در نهایت یک کار آبرومندانه ارائه شود.

در کل ما در آن دوره برای دوبله فیلم‌ها، کلی تمرین می‌کردیم تا یک کار گرم و زنده درآوریم که حتی اگر تلویزیون آن را 30 سال بعد هم پخش کرد تازگی داشته باشد نه اینکه صدای مرده روی شخصیت‌ها باشد ولی الان این طور است و کسی نیست که حوصله علی حاتمی را داشته باشد و از جان و دل مایه بگذارد، بلکه در حال حاضر شرایط به گونه‌ای شده است که فقط می‌خواهند با شتاب و عجله کارها را به انجام برسانند بدون اینکه به کیفیت توجه کنند؛‌ مثلا فیلم‌هایی همچون « هزاردستان» یا «سوته‌دلان» از جمله فیلم‌هایی بود که واقعا روی آنها کار شد و می‌توان گفت از بهترین فیلم‌هایی است که در ویترین قرار دارند ولی در حال حاضر طی یک مدت خیلی کوتاه فیلم می سازند، البته این حرف‌های من اصلا انتقاد نیست بلکه می‌خواهم بگویم متاسفانه دیالوگ در فیلم‌سازی ما از بین رفته است. فیلم های اصغر فرهادی که جذابیت زیادی دارند دلیلش این است که بازیگرانش از جانشان حرف می‌زنند.

به عقیده من اگر اصغر فرهادی یک فیلم را دوبله کند طبیعتا اعلاء می‌شود چرا که او کارگردانی ریزبین است و سرشار از احساس انسانی.

عطر چی: من فکر می‌کنم بچه‌های هنر در ایران در هیچ زمینه هنری به اندازه حالا آن قدر بی‌تلاش نبوده‌اند. به عقیده من اگر افراد موفق می‌شوند یک اتفاق است، در سینما هم موفقیت افرادی چون اصغر فرهادی جزو همین اتفاقات است.

در دوبله هم افرادی مثل آقای طهماسب به سینما کمک کردند، همه افراد موفق در هر حوزه یک اتفاق هستند، اتفاقی که مابقی افراد نقش آنچنانی نداشتند.

عطرچی خطاب به طهماسب: شما خودتان این اتفاق را رخ دادید و از جمله افرادی بودید که با دوبله به سینما کمک کردید تا موفق شود اگر من هم بخواهم تبدیل به یک اتفاق شوم باید روی خودم کار کنم و تلاشم را بیشتر کنم که البته اگر من یک اتفاق شوم یک اتفاق جدید می‌شوم.

ـ آقای طهماسب شما به عنوان پیشکسوت عرصه دوبله و کسی که به عنوان استاد تیپ‌سازی دوبله ایران شناخته شده‌اید، فکر می‌کنید تخیل در دوبله چقدر می‌تواند تاثیرگذار باشد؟

طهماسب: تخیل در هر کاری خیلی مهم است، متاسفانه نسل امروز ما دامنه تخیل ندارند. من به یاد دارم چندین سال پیش که می‌خواستم فیلم «گربه آوازه‌خوان» را دوبله کنم یک بچه‌ای را آورده بودیم تا در این فیلم به عنوان صدایی نو صحبت کند، آن دختر بچه در آن زمان تخیل داشت و می‌دانست که چگونه باید حرف بزند و از قدرت تخیلش کمک بگیرد.

در دوبله باید چه کرد که نسل جدید بتواند دوبله را بالا ببرد و موجب پیشرفت آن شود؟

طهماسب: ما نمی‌توانیم نسل جوان را تربیت کنیم بلکه افراد باید خودشان استعداد لازم را داشته باشند. متاسفانه در حال حاضر اکثر گویندگانی که وارد دوبله می‌شوند در همان حدی که هستند باقی می‌مانند و هیچ خلاقیتی از خود نشان نمی‌دهند در نتیجه هیچ پیشرفتی هم نمی‌کنند. به عقیده من تربیت گوینده اصلا مهم نیست این مهم است که چگونه تبدیل به یک ماده اساسی شود، یکسری مسائلی در دوبله وجود دارد که یاددادنی نیست بلکه در وجود افراد ذاتی است.

یکسری گویندگان خوبی هستند که هم سریع می‌بینند و هم سریع می‌توانند صحبت کنند و کاملا با هم هماهنگ هستند ولی برخی گویندگان هم هستند که خیلی خوب هستند ولی دیر می‌بینند و یا به عکس دیر می‌شنوند، در کل کمتر افرادی هستند که از همه لحاظ هماهنگ باشند و به صورت دقیق زمانی که می‌شنوند ببینند و سریع صحبت کنند البته به نظرمن یکی از دلایلی که گویندگان حرفه‌یی نیستند این است که به زبان‌های مختلف دنیا تسلط ندارند و اصلا زبان نمی‌دانند.

به نظر شما وجود موسیقی چقدر می‌تواند در دوبله موثر باشد و اصلا ربطی به جذابیت آن دارد؟

طهماسب: بخشی از کار دوبله، موسیقی است که در حال حاضر فوت شده است. زبان یک موسیقی دارد که حتما باید باشد و یک فرهنگ محسوب می‌شود، به عنوان مثال عزت الله انتظامی و امثال او صدایشان یک وزنی دارد و یک موسیقی خاصی در گفتارشان است که با همین موسیقی صحبت می‌کنند ولی در حال حاضر دیگر این طور نیست و تمام صداها بدون هویت شده و شناخته شده نیستند. به اعتقاد من اگر صدا فراگیر شود و تبدیل به یک عنصر هنری شود برای همه شناخته شده می‌شود و همه را جذب خود می‌کند. در حال حاضر بازیگران ما هم خیلی سرد و بی‌روح بازی می‌کنند و این بی‌روحی فقط در دوبله نیست که به نظر من تمام اینها به خاطر نبود موسیقی است.

فکر نمی‌کنید بخشی از مشکلاتی که در حوزه دوبله وجود دارد به بها دادن این هنر برمی‌گردد یعنی اگر به دوبله بیشتر بها داده شود وضعیتش قطعا بهتر می‌شود؟

طهماسب: درست است که بخشی از این مشکلات به بها دادن برمی‌گردد ولی در کار نباید فردی، فردی را تحویل بگیرد ولی متاسفانه این عادت بد ماست. به عنوان مثال شاگردی که در مدرسه همیشه نمره 20 می‌گیرد می‌داند که همیشه این نمره را کسب می‌کند و به بقیه شاگردان توجهی نمی‌کند که چه نمره‌ای می‌گیرند، در کار هم به همین شکل است و به جای اینکه دیگران را نگاه کنیم باید آن‌ها شما را نگاه کنند و غبطه بخورند، اگر این روحیه وجود نداشته باشد در هر کاری که برویم نمی‌توانیم موفق باشیم و این فقط مختص دوبله نیست بلکه در همه کارها نیز باید تلاش کرد، درست است که در کار ما باید به دستمزدها رسیدگی شود و بهای بیشتری داده شود ولی اصل موضوع این نیست.

نظرتان درباره مدیریت حال حاضر واحد دوبلاژ سیما چیست؟

طهماسب: به نظر من در کل هر فردی که به عنوان مدیریت دوبله می‌آید باید صدا را بشناسد و بافت و دیالوگ را بداند و زبان را بشناسد. آقای میلانی با توجه به سوابقی که دارند فکر می‌کنم بتوانند در کارشان موفق باشند، امیدوارم که همین طور باشد.

عطرچی: اگر مدیریت قریحه هنری داشته باشد و نظارت کامل بر کارها داشته باشد می‌شود روی او حساب کرد.

طهماسب: زمانی که یک مدیر فیلم را بشناسد مسلم است که مابقی مسائل را هم به خوبی میِ‌شناسد. در حال حاضر معبد مردم و پناهگاه عالم فیلم و سینماست؛ پس بنابراین اگر مدیر فیلم را بشناسد قطعا کارهای خوبی هم صورت می‌گیرد ولی زمانی که ترجمه‌های غلط وارد شود کیفیت کارها پایین می‌آید برخی‌ها برای دوبله فیلم ها از خودشان یکسری تغییراتی انجام می‌دهند که اصلا درست نیست.

عطرچی: نظر من هم همین است و معتقدم استاد طهماسب حرف‌هایش کامل است و درست می‌گوید. من فکر می‌کنم فردی که در مهره‌بازی قرار می‌گیرد باید برای مهره‌های دیگر مهم باشد تا مردم او را ببینند، به نظر می‌رسد دوبله آنقدرها برای تلویزیون مهم نیست و آن قدری که انرژی برای تهیه و پخش خبر گذاشته می‌شود به دوبله اهمیت چندانی داده نمی‌شود.

آقای طهماسب دلیل همکاری کم شما با تلویزیون چیست؟ خودتان دلتان نمی‌خواهد همکاری کنید؟

طهماسب: زمانی که من یک کاری را به انجام می رسانم می‌دانم که خوب است یا بد؛ ولی دیگران فکر می‌کنند هر کاری که انجام می‌دهند صد در صد خوب است، من معتقدم در هر کاری باید به قلب مخاطبان رسوخ کرد و باید راست بگوییم نه دروغ ولی متاسفانه خیلی‌ها به این مساله توجهی نمی‌کنند چرا که فکر می‌کنند افرادی که پای تلویزیون می نشینند چیزی نمی‌فهمند به همین خاطر بی‌توجه هستیم.

در کل من با تلویزیون هم کار می‌کنم، ولی بیرون هم فعالیت دارم ولی در کل خیلی زیاد فعالیت ندارم وبیشتر در منزل فیلم تماشا می‌کنم، کتاب می‌خوانم.

من معتقدم یکی از مسائلی که در کار هنری خیلی مهم است تعداد افراد هم وزن است یعنی نمی‌شود یک مربی خیلی خوب بگذاریم ولی بقیه خوب نباشند، کار هنری یک کار عاشقانه است که باید در کنار کسانی که حالت را خوب می‌کنند باشیم که قطعا می‌تواند در کیفیت آثار موثر باشد.

با توجه به سابقه چندین ساله ای که در عرصه گویندگی و مدیر دوبلاژی دارید، خودتان کدام کار را بیشتر دوست دارید؛ گویندگی یا مدیر دوبلاژی؟

طهماسب: راستش را بخواهید زمانی که رل می‌گویم حالم خوب می‌شود و زمانی که در نقشی گویندگی می‌کنم به خاطر اینکه خودم نیستم و وجود ندارم حالم خوب می‌شود و احساس خوبی دارم. در کل بر این باورم که رل گفتن این خاصیت را دارد که افراد را دگرگون می‌کند، چرا که در آن لحظه گرفتار آن نقش مورد نظر هستی و خودت را فراموش می کنی.

با توجه به قابلیت های خوبی که در بازیگری دارید چرا به کار بازیگری ادامه نمی‌دهید و حضورتان کمرنگ است؟

طهماسب: اولین کارم فیلم سینمایی «راه دوم» بود. از آن به بعد دیگر بازیگری را ادامه ندادم تا اینکه آقای جیرانی در سریال «مرگ تدریجی یک رویا» به من پیشنهاد داد تا نقش داریوش آریان را ایفا کنم و من پذیرفتم و از آن به بعد هم دیگر نقشی ایفا نکردم؛ البته در سریال «کلانتر» هم بازی کردم. در کل در بازیگری این برایم جالب بود که بتوانم دیالوگ‌ها را حفظ کنم، چرا که در دوبله از روی صفحه می‌خوانیم. در فیلم سینمایی «من مادرم» آقای جیرانی هم بازی کردم که هنوز اکران نشده است. خودم احساس می‌کنم در کار بازیگری چندان خبره نیستم به همین خاطر خیلی دوست ندارم بازی کنم ولی آن زمان که سریال «مرگ تدریجی یک رویا» به روی آنتن رفت برایم جالب بود که هم مرا بیشتر شناختند با وجود اینکه نیم ساعت بیشتر حضور نداشتم.

فکر می‌کنید بهترین راهی که موجب پیشرفت دوبله ایران می‌شود چیست؟

طهماسب:به زودی قرار است چند فیلم سینمایی خارجی در سینما اکران شود ولی اطلاعی ندارم که دوبله شود و یا به صورت زیرنویس به روی پرده برود ولی به نظرم اگر دوبله شود بهتر است و دوبله کمی رونق پیدا می‌کند و راه پیشرفتی برایش باز می‌شود، افراد نو وارد می شوند و خود زبان هم می‌تواند یک شکل خوبی پیدا کند ولی در حال حاضر وضعیت دوبله آشفته است.

به عنوان پیشکسوت دوبله چه پیامی به جوانانی که در این عرصه فعالیت دارند، دارید؟

طهماسب: جوانان باید هر کاری را که دوست دارند دنبال کنند؛ من معتقدم در هر کاری باید سخت کوشی کرد؛ به عنوان مثال اصغر فرهادی کلی سناریو گفت تا کم کم توانست پخته شود و در حال حاضر در قله سینما است، جوانان عرصه دوبله هم در ابتدا باید برسند و سپس به بالا بیایند چرا که تمام افرادی که اکنون موفق هستند به قدری تحقیر شده‌اند تا به این جا رسیده‌اند، اگر حس تحقیر را نشناسند چطور می‌توانند به بالا بیایند؟

در پی صحبت‌های ناصر طهماسب امیر عطرچی به عنوان نماینده نسل جوان‌تر، آینده دوبله در ایران را چنین تصور کرد: من فکر می‌کنم آینده هر پدیده‌ای بستگی به اتفاقات اجتماعی حال حاضر دارد، اگر اتفاقات خوبی بیفتد که برای مردم مهم باشد صد در صد نتیجه کار هم می‌تواند خوب باشد. با وجود همه مشکلات و کمی‌ها و کاستی‌هایی که در دوبله داریم همیشه درشت‌ها می‌مانند و ریزها می ریزند اگر به همین شکل باشد و افراد باتجربه در دوبله ماندنی شوند دوبله ایران آینده خوبی خواهد داشت.

آقای عطرچی شما از چه سالی وارد دوبله شدید؟

عطرچی: سال 79 یا 80 بود که وارد این عرصه شدم و در آن زمان من یکی از جمله کارآموزان آقای طهماسب بودم ولی همیشه مشکل من این بود که هیچ وقت الگو نداشتم و این موضوع خیلی سخت است. به نظر من آقای طهماسب به عنوان یک هنرمند و دوبلور مانند یک در و پدیده درخشان می‌درخشند ولی این الگوی من نیست چرا که من معتقدم تقلید کردن از جنس صدای ایشان و سایرین اصلا درست نیست.

آقای طهماسب نظر شما درباره برگزاری جشنواره‌ای برای دوبله چیست؟ فکر می‌کنید در کیفیت آثار کمک کند؟

طهماسب: برگزاری چنین جشنواره‌ای وظیفه ارشاد است،‌این جشنواره دو سال برگزار شد ولی همیشگی نبود، من فکر می‌کنم اگر به صورت مستمر هر سال برگزار شود خوب است ولی تاثیر آنچنانی به کیفیت آثار ندارد؛ چرا که روزانه حداقل 30 الی 40 فیلم دوبله می‌شود که کیفیت خوبی هم از لحاظ صدا، ترجمه و دیگر مسائل ندارد البته فیلم‌های خوبی دوبله می‌شود ولی کسی این ذوق را ندارد که به خاطر جایزه و تقدیر شدن کار کند. مشکل ما این است که سر جایمان نیستیم و همیشه می خواهیم یک پله بالاتر باشیم و سریع‌تر کارها را انجام دهیم و احساس می‌کنیم جا مانده‌ایم،‌خود این مساله مشکل ایجاد می‌کند.

عطرچی: سال گذشته قرار بود چنین جشنواره‌ای برای دوبله برگزار شود و حتی تمام اسامی که قرار بود از آن‌ها تقدیر شود هم مشخص شده بودند ولی این اتفاق بیفتاد، من احساس می‌کنم دوست نداشتند چنین جشنواره‌ای برای دوبله برگزار شود؛ به عنوان مثال شاگرد اولی که همیشه نمره 20 می‌گیرد دیگر نمی‌خواهد که به او جایزه بدهند چرا که اگر جایزه هم نگیرد باز هم خوب درس می‌خواند در دوبله هم همین طور است، افرادی که کارشان خوب باشد همیشه خوب هستند و نیازی به تقدیر و جایزه ندارند.

ایسنا

کارگردانی که آخرین دیالوگهای فیلمش را خودش گفت :میخواهم زنده بمانم

راوی — Sun, 06 May 2012 18:46:55 GMT

یادش گرامی .....

ایرج قادری یکی از هنرمندانی بود که در طول سالهای فعالیت خود در عرصه بازیگری و کارگردانی آثار به یاد ماندنی بسیاری را در سینما بجا گذاشت.

ایرج قادری دارای تحصیلات ناتمام در رشته داروسازی است.

وی فعالیت سینمایی را سال ۱۳۳۴ با بازی در فیلم «چهار راه حوادث» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان آغاز کرد.

او سال ۱۳۴۱ شرکت سینمایی «پانوراما» را به همراه موسی افشار تأسیس کرد.

وی فعالیت خود در دوران پس از انقلاب با ساخت فیلم تاراج (۱۳۶۳) ادامه داد.

بعد از این فیلم و تا اوایل دهه ۷۰ فیلمی نساخت و با درام جنایی "می‌خواهم زنده بمانم" فعالیت خود را دوباره آغاز کرد.

"قادری در پشت صحنه یکی از فیلم هایش"

"پنجمین سوار سرنوشت" با بازی ایرج قادری

قادری و امین حیایی در"آکواریوم"

ایرج قادری در دفتر کارش پس از فیلم "پاتو زمین نذار"

وی روز شانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ به دلیل تشدید بیماریسرطان ریه درگذشت.

میگن 12اردیبهشت میان!!!!!!!

راوی — Fri, 27 Apr 2012 18:29:10 GMT

تصویربرداری مجموعه «قهوه تلخ» به کارگردانی مهران مدیری از روز پنجشنبه در یک رستوران در زعفرانیه تهران از سر گرفته شد.

روابط عمومی این سریال متنی را در اختیار خبرگزاری فارس قرار داده که در ادامه می‌خوانید:

«قهوه تلخ» پس از 9 ماه توقف و گذراندن فراز و نشیب‌های متعدد و رفع موانع ادامه می‌یابد.

«قهوه تلخ» از دوازدهم اردیبهشت‌ماه (به صورت هفتگی) مجدداً در شبکه نمایش خانگی توزیع می‌شود.

امید است پس از این توقف «قهوه تلخ» با قسمت‌های جذاب و با استفاده از بازیگران جدید که به زودی شاهد آن خواهید بود، بتواند همانند گذشته لحظات شادی را برای شما فراهم آورد.

در انتهای قسمت 25 شاهد قهوه خوردن نیما و درباریان جهانگیرشاه و ورود آنان به زمان حال بودیم و در قسمت 26 که 10 اردببهشت ماه توزیع می‌شود شاهد موقعیت‌های عجیب‌٬ کمدی و جذابی هستیم که در مواجه درباریان جهانگیرشاه با امکانات زندگی امروزی زمان حال به‌وجود می‌آید.

شاید "سوسن خانم "انگیزه شود برای ...

راوی — Sat, 14 Apr 2012 17:30:51 GMT

اگه بیام و بگم که کسادی اخبار ویدئو رسانه باعث شده که اون طراوت گذشته رو نداشته باشم و هرروز"آپ" نباشم به نوعی کلاس گذاشتن و یا به طریقی کلاه گذاشتن رو سر خودمه!!!! چرا که ادم یه مدت تو نخ یه کاری باشه کاملا متوجه میشه که طرف کی سرحاله و کی بی رمق .

دوستان وبلاگ نویسای دیگرما هم به نوعی به این ویروس نا شناخته مبتلا شده اند و حس نوشتن رو کمرنگ تر از قبل کرده اند . شاید به قول یکی از مخاطبای عزیز که ازاین روزمرگی گله مند بود حقیر رو به "آلزایمر" محکوم کرده و گفته "نه ....این قرارمون نبود..."

شاید طعنه ها و تهدیدها و کم لطفی برخی رفقا تو سال گذشته باعث شد تا امروز که 26روز از سال گذشته کم کار باشم وکم تحرک و شاید هم میشه گفت این تو جیه ....

بهرحال نمیدانم چی شد تا این که دیشب ساعت 3 این مطلبو که ازنظرتون خواهد گذشت رو دیدم و خوندم

باور کنید شوری دوباره در وجودم ایجاد کرد که "دوباره" بیایم و دوباره بنویسم.دوباره بنویسم نه به خاطر "سوسن خانم" نه...فقط به خاطر انگیزه ای که با خوندن این مصاحبه در من ایجاد شد و وادار کرد که با عزمی قوی و به عشق دوستانم که حتا بدون مطلب جدید هرروز "بنده نوازی" میفرمودند و میخواستند واقعا "بیام".

آنها اسم شان را گذاشته اند. «بروبکس»؛ گروهی که با کلیپ «سوسن خانم» به شهرت رسیدند و تقریبا بخش عمده ای از شهرتی که امروز کسب کرده اند را مدیون کلیپ های جذابی هستند که با هزینه های بعضا کم و گاهی هم زیاد ساخته اند. بروبکس نمونه یک گروه پرآوازه غیرمجاز است که توانسته با کمک ابزاری به نام کلیپ به شهرت برسد و موسیقی اش را به گوش مخاطب خود برساند. آنها از حالا به بعد قرار است به صورت مجاز کار کنند و دیگر خبری از فعالیت زیرزمینی نیست. این را خشایار، کیوان و حمید با اطمینان کامل می گویند. در این مصاحبه بروبکس سورپرایزهای زیادی برای شما دارند که در دومین شماره یکشنبه در سال 91 شما را غافلگیر خواهد کرد. از ورود آنها به دنیای سینما بگیرید تا دلیل خواندن در عروسی ها و مارجای سیروان و...

*بچه ها برای شروع خودتان را معرفی کنید.

کیوان: من کیوان مرادی هستم و آبان 1362 به دنیا آمده ام. در دانشگاه رشته کامپیوتر را دنبال کردم و از سال 80 هم همراه حمید و خشایار به صورت حرفه ای وارد موسیقی شدم.

خشایار: من هم خشایار مرادی و متولد فروردین 1363 هستم. در رشته مهندسی عمران تحصیلاتم را ادامه داده ام. شاید بد نباشد بدانید که پسرعموی کیوان و پسرخاله حمید هم هستم.

حمید: حمید فروزمند هستم و مرداد 1363 متولد شده ام و متالوژی خوانده ام.

*حمید شنیده ام پدر تو نظامی است، راضی کردنش برای ورود به «بروبکس» سخت نبود؟

حمید: چرا تا حدی، اما به هر حال با این موضوع کنار آمد. البته بابا زیاد با کارم مخالفت داشت، مشکل اینجا بود که موسیقی ما را زیاد جدی نمی گرفت و این کار را به عنوان یک شغل اصلا قبول نداشت.

*تو خودت مگر این کار را به عنوان شغل قبول داری؟

در حال حاضر، نه!

*در مقابل توجیه های تو چه می گفتند؟

حمید: می گفتند برو درس ات را بخوان! این مسخره بازی ها چیه؟ (خنده)

خشایار: به هر حال چون ساخت موزیک ویدئو در ایران کار جدیدی است و عمر آن به 10 سال هم نمی رسد، خانواده ها نمی توانستند آن را بفهمند و باید در این مورد به آنها حق دارد. شاید امروز خیلی از خانواده ها، مثل خانواده ما به این باور رسیده باشند که این کار آنطورها هم که فکرش را می کردند بد نیست، اما متاسفانه جامعه و قوانین ما آن را قبول نکرده و به همین دلیل هم نمی توانیم در آن پیشرفت کنیم.

*امروز که به شهرت رسیده اید خانواده تان، شما و کارتان را جدی می گیرند؟

کیوان: من هم در ابتدا شرایطی شبیه به شرایط حمید داشتم. پدر و مادرم در ابتدا زیاد کارمان را جدی نمی گرفتند، اما الان که کارمان با استقبال مواجه شده، آنها هم حمایتم می کنند.

حمید: برای من فرق چندانی نکرده و همچنان کارم را جدی نمی گیرند.

خشایار: به هر حال آرزوی هر خانواده ای این است که موفقیت فرزندانش را ببیند. موفقیت ما به خانواده های مان ثابت شده است و به آن احترام می گذارند.

*نام گروه از کجا آمد؟

خشایار: در جاده لواسان بودیم و با کیوان داشتیم به سمت تهران حرکت می کردیم و با هم در مورد نام گروه هم صحبت می کردیم که در میان نام هایی که می گفتیم به «بروبکس» رسیدیم.

*لیدر گروه چه کسی بود؟

خشایار: ما لیدر خاصی نداشتیم. دور هم جمع می شدیم و با موسیقی خودمان را سرگرم می کردیم. مثلا روی آهنگ های دیگر می خواندیم و... درواقع آن اوایل موسیقی برای مان جنبه سرگرمی داشت که کم کم رنگ و بوی جدی گرفت.

*چطوری جدی شد؟

خشایار: کم کم به این نتیجه رسیدیم که این آهنگ ها انگار مخاطب و خریدار دارد و هستند کسانی که به آن گوش کنند.

*کدام آهنگ ها؟

خشایار: خب این ماجرا به خیلی وقت قبل برمی گردد و دقیق یادم نیست، مثلا ما آن زمان یکسری آهنگ ساخته بودیم که نام یکی شان پیتزا بود.

حمید: یکی از آهنگ ها هم اتل متل توتوله بود...

خشایار: آره... آن سال ما آمدیم و «اتل متل توتوله» را به یک سبک جدید و با فرمی جدید خواندیم. یک بار در خیابان با هم بودیم که دیدیم در یکی از ماشین ها این آهنگ پخش می شد. به این نتیجه رسیدم که کارمان می تواند طرفدار و مخاطب داشته باشد.

*آهنگ ها را چطور می ساختید؟

خشایار: کیوان بیشتر می تواند در این مورد توضیح دهد اما تا آنجایی که من در جریانم. روزهای اول با نرم افزاری به نام «دنس ای جی» کارها را می ساختیم.

کیوان: البته الان با نرم افزار «کیوبیس» که حرفه ای تر هم هست کار می کنیم. ببین ما در واقع موسیقی را نمی ساختیم بلکه کار ما یک نوع کاور بود. تکه های مویسقی را به هم می چسباندیم و بعد روی آن هر چه به ذهن مان می آمد می خواندیم.

خشایار: کار خودمان است.

*از چه زمانی به این نتیجه رسیدید که می توانید از این راه درآمد داشته باشید؟

خشایار: ما الان هم فکر نمی کنیم در این راه پولی باشد (خنده)... واقعا تا زمانی که این کار را به صورت غیرمجاز دنبال کنید، پول چندانی نصیب تان نمی شود و درآمدی که بتوان روی آن حساب کرد به دست نمی آید. البته این در همه جای دنیا وجود دارد، وقتی کاری را به صورت مجاز انجام نمی دهید نمی توانید رویش حساب باز کنید.

*اگر پولی در میان نبود، پس چه انگیزه ای باعث شد وارد موسیقی زیرزمینی شوید و آن را هم حدود 10 سال ادامه دهید؟

خشایار: ما دوست داشتیم کاری انجام دهیم که همه لذت ببرند و با ارایه کارهای متفاوت، باعث شادی مردم شویم و ذهنیت خودمان را به مردم نشان دهیم.

حمید: واقعا ما آن اوایل به بعد مالی ماجرا نگاه نمی کردیم.

*به شهرت چطور؟

حمید: من خودم شخصا شهرتی که از موسیقی به دست آید را دوست داشتم.

خشایار: ببین این را نمی توان انکار کرد که همه انسان ها شهرت را دوست دارند و دنبال به دست آوردن آن هستند.

*و البته شهرت معمولا پول هم می آورد...

خشایار: خب ما فعلا به شهرت رسیده ایم اما به پول نه!

*کیوان برای تو هم شهرت مهم بود؟

کیوان: من از موسیقی و آهنگ سازی لذت می بردم و صادقانه می گویم که شهرت ناشی از موسیقی زیاد برایم مهم نبود. البته دوست داشتم که کارهایمان را همه گوش کنند اما هدفم از ورود به موسیقی صرفا رسیدن به شهرت نبود.

خشایار: ببین اگر فقط دنبال شهرت باشید، زیاد نمی توانید موفق باشید. شما برای موفقیت در هر کاری باید آن مقوله را دوست داشته باشید و بعد به مسایل دیگر فکر کنید و وارد آن شوید. البته برای اینکه مشهور شوید می توانید بروید و مدل شوید و بدون اینکه این کار را دوست داشته باشید، به شهرت برسید. اما موسیقی یا هنر اینطور نیست و برای ورود به آن باید هم علاقه در شما وجود داشته باشد و هم استعداد داشته باشید.

*و این علاقه در شما هم وجود داشت...

خشایار: صددرصد. وقتی کارمان را دو نفر گوش می دادند، ذوق و شوقی در ما به وجود می آمد و این ذوق باعث می شد که برویم و بنشینیم روی کارمان و ارتقای کیفیت آن تفکر کنیم.

کیوان: مثلا زمانی که داشتیم آهنگ «سوسن خانوم» را می ساختیم به این فکر نمی کردیم که برویم و به اصطلاح یک کار بترکون بسازیم. ما با آن آهنگ و آن کلیپ ارتباط خوبی برقرار می کردیم و دوست داشتیم آن را منتشر کنیم و ببینیم سلیقه مردم چطور است و اصلا توقع نداشتیم در این حد مورد استقبال واقع شود.

*اما این کار تمام ویژگی های لازم برای تبدیل شدن به کار هیت را داشت...

کیوان: مثلا چی؟

*مثلا این که شما رفتید در بیابان و سوار شتر شدید...

خشایار: ما دوست داشتیم مخاطب را شوکه کنیم...

کیوان: خب ما در کلیپ «بابا تو دیگه کی هستی» هم از این کارها کم نکردیم. اما این موضوع دلیل نمی شود که آهنگ هیت شود. شاید باورت نشود. اما بعد از اینکه مراحل ساخت «سوسن خانم» به پایان رسید خودمان می گفتیم «بابا تو دیگه کی هستی» بهتر از آب درآمده است اما وقتی کار منتشر شد «سوسن خانوم» خیلی بیشتر مورد استقبال واقع شد.

خشایار: هماطور که گفتم می خواستیم مخاطب را شوکه کنیم و یک کار عجیب و غریب انجام دهیم.

حمید: در کارهای مان به این فکر می کردیم که به تکرار نرسیم و هر بار، کار جدیدی انجام دهیم.

*برای ساخت کلیپ «سوسن خانوم» چقدر هزینه کردید؟

خشایار: حدود سه میلیون تومان.

*اصلا چرا سوسن؟ سوسن اسمی است که این روزها کمتر به گوش می خورد...

حمید: ما خواستیم از اسمی در آهنگ استفاده کنیم که یک مقدار قدیمی و البته خاص باشد.

خشایار: می خواستیم اسمی را برای شخصیت این آهنگ انتخاب کنیم که همان اول وقتی شنیده می شود، باعث خنده مخاطب شود.

حمید: امیدوارم توضیح ما در مورد انتخاب این اسم برای آهنگ، کسانی که نامشان سوسن است را ناراحت نکرده باشد. سوسن خیلی هم اسم باکلاسی است.

*شما بعد از «سوسن خانوم» آهنگی ساختید به نام «اون منم» که برایش کلیپ تولید نکردید، چرا؟

کیوان: بعد از «بابا تو دیگه کی کسی» هم آهنگی خواندیم به نام «از حرم سرا تا آمستردام» که برای آن هم کلیپ نساختیم. یک جورهایی تصمیم گرفتیم کارهایی که مقداری با سلیقه عام فاصله داشت را بدون ساخت کلیپ منتشر کنیم.

خشایار: شاید به این دلیل بود که برای این جنس آهنگ ها نمی توانستیم کلیپ های جذاب و خانوادگی تولید کنیم.

*کلیپ این آهنگ را در یکی از کافه های تهران ضبط کردید که خیلی هم باعث شهرت این کافه شد. برای تبلیغ این کافه پولی هم دریافت کردید؟

خشایار: نه، دوستان فقط این اجازه را دادند تا کار را آنجا ضبط کنیم. به نظرم اگر هم این کافه به شهرت رسید واقعا سزاوار این موضوع بود. ما به خیلی از لوکیشن ها سر زدیم و از آنها خواستیم که به ما اجازه ضبط این کلیپ را بدهند اما در مقابل خواست ما مبالغ سنگینی درخواست کردند اما این دوستان به ما محبت کردند بدون دریافت هزینه دو روز کافه را در اختیار ما قرار دادند.

کیوان: آن زمان ما شهرت چندانی نداشتیم و همین که از ما پولی بابت ضبط این کلیپ مطالبه نکردند واقعا جای تشکر داشت.

*قبول دارید که کلیپ در دیده شدن شما و شنیده شدن موسیقی تان تاثیر زیادی داشته؟

خشایار: صددرصد.

*در یکی از مصاحبه هایتان می خواندم که گفته بودید ما سعی می کنیم از خط قرمزها عبور نکنیم، اما الان کلیپ، یک خط قرمز بزرگ در موسیقی محسوب می شود...

خشایار: ما الان سعی می کنیم از این خط قرمز هم فاصله بگیریم. این کار آخری که از ما مشاهده کردید، در حیطه غیرمجاز آخرین کلیپی بود که ما ساختیم چون احساس می کنیم در این مسیر حرکت کردن و ادامه فعالیت دادن برای ما دست آورد خاصی ندارد. کلیپ غیرمجاز بود و ما الان به این نتیجه رسیده ایم که نباید به این شکل کار کنیم.

*زمانی که شما داشتید «سوسن خانوم» را می ساختید نمی دانستید کلیپ غیرمجاز و خط قرمز است؟

خشایار: ببین زمانی بود که می گفتند اگر در کلیپ از خانوم ها استفاده نشود مشکل خاصی به وجود نمی آید، اما الان شرایط فرق کرده است. امروز یا باید مجاز باشید یا غیرمجاز! شما نمی توانید عرف را رعایت کنید و کلیپ هم بسازید.

*و البته موسیقی شما هم مجاز نبود که بخواهید کلیپ مجاز تولید کنید..

خشایار: من می توانم به جرات بگویم که ماجزو مودب ترین گروه های غیرمجاز بودیم. مشکل اصلی قوانین با سبک و شیوه موسیقی ما بود. ما واقعا دوست داشتیم موسیقی بسازیم که بتوانیم مجاز باشیم و هرچه جلو آمدیم هم سعی کردیم کارمان را به مجاز نزدیک کنیم اما متاسفانه یکی از ارکان اصلی که در کار ما وجود داشت. ویدئو بود که به قول شما خط قرمز است.

*پس با این تفاسیر که می گویید موسیقی را دنبال نخواهید کرد؟

خشایار: این چیزی که تا به حال از ما دیدید، ایده ما در موسیقی و کلیپ بود. ما امروز می خواهیم وارد حیطه فیلمسازی شویم و ایده های تصویری خود را در قالب فیلم های مجاز ارایه دهیم. موسیقی ما وابسته به کلیپ هایمان هست، پس اگر ایده های تصویری خود را بسازیم و اسمس را بگذاریم فیلم و برایش مجوز بگیریم، می توانیم حداقل به یکی از خواسته های مان برسیم.

*فیلمسازی یک مقدار پروژه بزرگی نیست؟

خشایار: من هم باهات موافقم که فیلمسازی پروژه بسیار بزرگی است. ما الان حدود یک سال است که داریم روی این مقوله مطالعه می کنیم، کتاب می خوانیم، فیلم های آموزشی می بینیم و... اما آخرش چی؟ ما یا باید تا آخر عمرمان غیرمجاز بمانیم و مدام در استرس باشیم که مشکلی برای مان به وجود نیاید و یا باید تصمیمی بگیریم که بتوانیم در چهارچوب های قانونی کار کنیم.

*اما خیلی ها هم بودند که با موسیقی زیرزمینی آغاز کردند و بعد از چند سال به صورت مجاز وارد بازار موسیقی شدند...

خشایار: ببین ذات موسیقی «بروبکس» به این خاطر جذاب بود که کلیپ هم همراهش بود. ما نصف حرف مان را با کلیپ به مخاطب القا می کردیم..

*خب شما می توانستید به صورت مجاز هم کلیپ هایتان را ارایه دهید، مثل کاری که گروه آریان یا مهدی مقدم انجام دادند...

خشایار: این را فراموش نکن که نوع موسیقی و فرم حرکاتی که در کلیپ های مان انجام می دهیم هیچ وقت مجاز نخواهد شد.

کیوان: برای مجاز شدن باید ذات موسیقی و کارمان را تغییر دهیم و آن زمان هم که دیگر «بروبکس» نیستیم.

خشایار: ببین مثلا محسن چاوشی یا محسن یگانه آن زمان که به صورت زیرزمینی کار می کردند هم، مجاز بودند چون ذات موسیقی شان مجاز بود و مشکل خاصی نداشت، اما ما اگر بخواهیم برویم و مجاز شویم باید ذات ترانه هایمان را تغییر دهیم و اسکلت کارمان را تغییر دهیم.

*برای جهت دهی به این علاقه ای که به سینما و فیلمسازی دارید چرا در آموزشگاه های سینمایی شرکت نمی کنید؟

خشایار: این موضوع هم در برنامه های مان گنجانده شده ولی به نظرم ابتدا باید با مقدمات کار و با مطالعه با کتاب های مرجع آشنا شویم و بعد به کلاس های سینمایی مراجعه کنیم.

کیوان: شخصا خیلی دوست دارم در کلاس های اصغر فرهادی شرکت کنم و با نگاهی که به فیلمسازی دارد آشنا شوم.

*و قرار است در فیلمسازی هم فضای فانتزی که در موسیقی داشتید را حفظ کنید؟

خشایار: بله،همین فضایی که در کلیپ هایمان دیدید را در حوزه فیلم هم دنبال خواهیم کرد. فضایی مثبت، فانتزی و کمدی! الان یک فیلم کوتاه سی دقیقه ای است که داریم روی آن کار می کنیم و انشالله بعد از پایان نگارش فیلمنامه آن را خواهیم ساخت.

*قرار است برای کار اولتان از بازیگران حرفه ای استفاده کنید؟

خشایار: صددرصد از بازیگران حرفه ای استفاده خواهیم کرد اما هنوز گزینه قطعی مدنظر نداریم.

*و مضمونش هم طنز است؟

حمید: بله، طنز است اما جنس کمدی آن با فیلم های طنزی که دیده اید کمی متفاوت است.

*درمورد فیلمسازی هم قرار است که به صورت گروهی کار کنید؟ یعنی بروبکس می رود و فیلم می سازد؟

خشایار: ببین قرار است در مرحله فیلمنامه هر سه با هم مشارکت داشته باشیم اما در اجرا هرکس بخشی از کار را انجام می دهد. مثلا بیشتر کارهای تدوین را قرار است کیوان انجام دهد.

کیوان: خب همیشه اینطور بوده که بیشتر کارهای کامپیوتری گروه را من انجام می دادم. البته من مجری تفکرات گروه در ادیت فیلم هستم و اینطور نیست که خودسرانه کار را پیش ببرم.

*موسیقی تولید می کنید که فقط مردم را سرگرم کنید؟

کیوان: قطعا یکی از اهداف مان این موضوع است...

حمید: ما با موسیقی سعی می کنیم مردم راشاد کنیم و به آنها انرژی مثبت دهیم.

خشایار: کلا به هنر مثبت گرایش زیادی داریم.ما فیلم ترسناک کمتر نگاه می کنیم تا فیلم های کمدی! هر سه نفر ما به اشعاری که به سمت و سوی منفی میل می کند، علاقه ای نداریم و در مجموع موسیقی مثبتی را می پسندیم که از ابتذال هم فاصله دارد.

*در حیطه موسیقی زیرزمینی به همه جا رسیده اید، نه...؟

خشایار: ما دوست داریم مجاز شویم...

*خب این را که گفتید امکانش نیست...

حمید: یک مدت دنبال موسیقی رفتیم اما به دلیل غیرمجاز بودن نتوانستیم به جایگاهی که می خواستیم برسیم. امروز به این نتیجه رسیده ایم که در حوزه تصویر می توانیم مجاز کار کنیم و دنبال مجاز شدن هم رفته ایم.

خشایار: شما اگر به طنزهایی که در کلیپ های ما وجود دارد دقت کنید متوجه می شوید که اگر موسیقی را از روی آن برداریم. ظرفیت این را دارد که به یک فیلم مجاز تبدیل شود.

*می توانیم تا اینجای بحث به این نتیجه رسیم که شما بیشتر از موسیقی به شهرت علاقه دارید؟

خشایار: نه، استدلالت برای این نتیجه گیری چیست؟

*شما امروز موسیقی را کنار می گذارید و سمت فیلمسازی می روید تا دیده شوید...

خشایار: چرا فکر می کنی دلیل این تغییر مسیر شهرت و دیده شدن است؟ ما دوست داریم کارمان را به صورت استاندارد به ثبت برسانیم و همه جا با صدای بلند بگوییم که این کار ماست. شما نمی توانید بگویید من یک هنرمندم اما پلیس همیشه دنبالم است که من را دستگیر کند. زیرزمینی کارکردن، یک جورهایی کار قاچاق است. شما نمی توانید بگویید که من قاچاقی ام، اما در کارم موفق ام!

حمید: این را هم لازم است بگویم که وقتی ما می گوییم می خواهیم وارد فیلمسازی شویم، منظورمان این است می خواهیم وارد کارگردانی شویم و قصد نداریم در فیلم های مان بازی کنیم.

خشایار: ما اگر بخواهیم هم الان نمی توانیم بازیگر شویم! ما دوست داریم که فیلمسازی را تجربه کنیم و خودمان را در این مدیوم هم محک بزنیم.

کیوان: ببین امروز شهرت ما طوری شده که اگر بخواهیم کار موسیقی غیرمجاز را ادامه دهیم با مشکلات زیادی مواجه خواهیم شد. از طرفی نمی توانیم از کارهای هنری دست بکشیم و تنها کاری که می توانیم انجام دهیم این است که به نوعی وارد حیطه مجاز شویم تا بتوانیم هنرمان را به نمایش بگذاریم.

خشایار: من هم با صحبت کیوان موافقم! اما کار هنری را دوست داریم و نمی توانیم آن را رها کنیم. مثلا خودم بعد از اینکه این همه سال در عرصه موسیقی فعالیت کرده ام نمی توانم آن را کنار بگذارم و به تحصیلاتم برسم.

حمید: به هر حال ما یک جورایی عمر و جوانی خودمان را پای هنر و موسیقی گذاشته ایم و این خیلی سخت است که بخواهیم آن را کنار بگذاریم.

کیوان: در مورد فیلمسازی این را باید اشاره کنم که از همان ابتدا و قبل از اینکه خواننده شویم ما آرزو داشتیم یک روز فیلم بسازیم و درواقع عاشق سینما و فیلمسازی بودیم.

خشایار: راست می گوید! زمانی که سن و سال کمتری داشتیم به صورت افراطی فیلم می دیدیم و بعضی روزها بود که چهار فیلم در یک روز تماشا می کردیم.

*این علاقه به سینما چطور در شما به وجود آمد؟

کیوان: من اولین فیلمی که دیدم و خیلی رویم تاثیر گذاشت. «The Green Mile» بود. از آن به بعد، به صورت حرفه ای شروع کردم به فیلم دیدن... بعد هم که وارد موسیقی و کلیپ شدیم علاقه در فیلمسازی هر روز در من بیشتر و بیشتر شد.

حمید: من هم اولین بار و در سن 14 سالگی، با «ترمیناتور» به سینما علاقمند شدم. جلوه های ویژه این فیلم خیلی برایم جالب بود و فکر می کنم حلقه گم شده سینمای ایران هم همین جلوه های ویژه است. امیدوارم بتوانیم یک روز جای خالی این مقوله را هم در سینمای ایران پر کنیم.

*به نظر شما مشکل اصلی سینمای ایران چیست؟

خشایار: فکر می کنم در سینمای ایران هیچ چیز درست انجام نمی شود. مثلا یک موضوع مهم این است که Story Board اصلا جایگاهی در سینمای ایران ندارد، کارگردان می آید و می گوید بچینید، می خواهیم بگیریم...

کیوان: برای همین کلیپ آخری که ساختیم، کل فضا را به صورت سه بعدی ساختیم و از روی فضایی که ساختیم Story Board کلیپ را به وجود آوردیم و کار را آغاز کردیم.

*شما موسیقی دیگران را کاور می کنید؟

خشایار: ما آن اوایل سراغ آهنگ های خوب دنیا می رفتیم و روی آنها اشعار خوب و مناسب می گذاشتیم و با یک ویدئوی جذاب آن را منتشر می کردیم. اما بعد از «بابا تو دیگه کی هستی» دیگر کاری را کاور نکردیم.

کیوان: البته ما از همان اول هم آهنگ هایی که کاور بود را ا علام می کردیم که این آهنگ کاور فلان آهنگ خارجی است و هیچ وقت مخاطب مان را گول نزدیم نکته جالب این است که آهنگی که ما کاور نکردیم و خودمان ساختیم (سوسن خانوم) با استقبال ویژه ای مواجه شد.
*اصولا کاور در موسیقی دنیا مساله حل نشده ای است؟

خشایار: کاور کردن باید با اجازه صاحب اثر باشد مرگ این که چیزی حدود پانزده – بیست سال از آن موزیک گذشته باشد. کاور یک موسیقی اگر جالب از آب دربیاید اصلا چیز بدی نیست اما یک وقتی هست که یک نفر می آید و با کاورکردن یک موسیقی معروف آن را خراب می کند که به نظرم این زیاد جالب نیست.

*مثلا الان فرزاد فرزین در آلبوم جدیدش آهنگ «سکوت» محسن یگانه را کاور کرده است، با کارش موافقید؟

خشایار: اگر با اجازه این کار را کرده چه اشکالی دارد؟

کیوان: به نظر من اگر کار طوری آماده شده که مردم از آن لذت می برند هیچ اشکالی ندارد. البته همانطور که خشایار گفت باید با اجازه صاحب اثر این کار انجام شود.

حمید: من فکر می کنم ایشان کار درستی انجام نداده اند. به هر حال «سکوت» آهنگی بود که به شدت مورد استقبال قرار گرفت و کاور کردن آن، کار منطقی به نظر نمی آید.

*برای ضبط آهنگ های تان از نوازنده هم استفاده می کنید؟

کیوان: نه، همه سازهای ما الکترونیک است و نوازنده ندارد.

خشایار: الان بزرگترین سمپل های سازهای آکوستیک دنیا هم الکترونیک و کامپیوتری است.

*بزرگترین آرزوی هر خواننده ای برگزاری کنسرت است، این آرزوی شما هم هست؟!

خشایار: این آرزو در ذهن ما هنوز زنده است اما زمانی این کار را انجام خواهیم داد که بتوانیم این کار را قانونی انجام دهیم. به نظر من دیگر باید زیرزمین را رها کرد و نباید به کار زیرزمینی، کنسرت زیرزمینی و ... دلخوش بود.

حمید: کار زیرزمینی آینده ای ندارد و هرکس که این کار را انجام می دهد فکر می کنم به این نتیجه رسیده که برخلاف جریان آب شنا کردن کار منطقی نیست و بالاخره شما را از پا درخواهد آورد.

معاف شده ایم!

*به نظرتان وجود شبکه موسیقی مجاز در ساماندهی فضای موسیقی کشور می تواند موثر باشد؟ و اصلا می توان کلیپ مجازی تهیه کرد که به دل مردم هم بنشیند؟

کیوان: کلیپی که بخواهد در چهارچوب خط قرمزهای کنونی ساخته شود قدرت رقابت با کلیپ هایی که از شبکه های ماهواره ای ارایه می شود را نخواهد داشت.

خشایار: یک خط قرمز قانونی داریم و یک خط قرمز عرفی!

حمید: فکر می کنم تاسیس این شبکه یک راه جدید است و به نظرم خیلی می تواند راهگشا باشد. به هر حال ما تا به حال چنین چیزی نداشتیم و تاسیس آن یک قدم به جلو است.

*اگر مسوولیتی داشتید اولین کاری که انجام می دادید چه بود؟

کیوان: من اجازه می دادم موسیقی های مختلف به گوش مردم بخورد و مردم خودشان موسیقی مورد علاقه شان را انتخاب کنند.

خشایار: من اگر جای وزیر ارشاد بودم یک مجوز توپ به گروه بروبکس می دادم (خنده)!

حمید: من هم اگر در این شرایط قرار می گرفتم با اینکه زیاد سخت گیری نمی کردم اما یکسری محدودیت ها را هم اعمال می کردم تا در آهنگ ها هر صحبتی بیان نشود.

*نظرتان در مورد ساسی مانکنیسم چیست؟

خشایار: ببین در موسیقی هایی از این جنس، کلماتی در ترانه هایش استفاده می شود که به نوعی زننده است. به نظر من موسیقی باید به گونه ای باشد که بتوان آن را در بین خانواده هم گوش کرد. من فکر می کنم این جنس از موسیقی خانوادگی نیست!

*موسیقی شما خانوادگی است؟

خشایار: ما سعی کرده ایم خانوادگی باشیم. تمام تلاش مان را به خرج داده ایم که بتوانیم عرف جامعه را رعایت کنیم و هنجارها را نشکنیم.

حمید: الان خیلی از طرفدارهای ما از بین کودکان و نوجوانان هستند.

*سربازی هم رفته اید؟

کیوان: من معاف شده ام. چند ماه قبل از اینکه به سربازی اعزام شوم، در جریان بازی فوتبال رباط صلیبی پایم پاره شد و شامل معافیت پزشکی شدم.

حمید: من هم به خاطره نمره بالای چشمانم معاف شدم.

خشایار: من هم به خاطر بالابودن سن پدرم معاف شدم.

*تفریح تان چیست؟

کیوان: کار، تفریح ماست و اکثر اوقات هم در کنار هم هستیم.

حمید: البته تفریحات شخصی خودمان را هم داریم... فوتبال، پلی استیشن، فیلم دیدن و... هم جزوی از تفریحات ماست.

*صفحه فیس بوک هم دارید؟

خشایار: من قبلا داشتم اما مدتی است که آن را مسدود کرده ام.

حمید: برای من هم غیرفعال است.

کیوان: من دارم.

*استقلالی هستید یا پرسپولیسی؟

کیوان: استقلالی ام اما آنطور که فکر کنی تعصبی باشم، نیستم.

حمید: پرسپولیسی ام.

خشایار: بستگی دارد دلم برای چه تیمی بسوزد (خنده)

*روزی را می بینید که مهمان تلویزیون شوید؟

خشایار: من علاقه خاصی به این موضوع ندارم.

کیوان: من هم علاقه ای به حضور در تلویزیون ندارم.

حمید: به نظر من خوب است.

فقط در مجالس خاص حضور پیدا می کنیم

*شما در مراسم های عروسی هم می خوانید؟

خشایار: بله ولی خیلی کم و به شرطی که مراسم خیلی خاص باشد!

*چرا؟

خشایار: چون ما نمی خواهیم به شخصیت هنری مان لطمه ای وارد شود.

حمید: از طرفی ما که نمی توانیم کنسرت برگزار کنیم در این مراسمات با واکنش های مردم در مورد آهنگ های مان آشنا می شویم و محک خوبی برای اجرای زنده است.

*این پیشنهاد کی بود که در مراسم عروسی بخوانید؟

خشایار: پیشنهاد پول بود (خنده)...

*در عروسی ها فقط آهنگ های خودتان را می خوانید؟

خشایار: بله. ما فقط 45 دقیقه در مراسم شرکت می کردیم 5 آهنگی که داریم را به صورت زنده اجرا می کردیم.

حمید: ما در واقع به عنوان مهمان ویژه در مراسم حضور پیدا می کنیم و بعد از پایان برنامه می رویم.

*برای هر مراسم چقدر می گیرید؟

خشایار: بهتر است ندانید (خنده)!

*تا به حال پیش نیامده که اقوام یا دوستان تان بخواهند که از آنها در کلیپ هایتان استفاده کنید؟

خشایار: نه، اگر هم بوده به صورت شوخی و مزاح بیان شده است.

کیوان: خیلی از افرادی که ما را در کوچه و خیابان می بینند خیلی جدی و پرادعا می آیند و می گویند از ما در کلیپ هایتان استفاده کنید.

خشایار: ما روی کاری که می خواهیم تولید کنیم وسواس زیادی داریم و کوچکترین چیزی که بخواهد به کار لطمه بزند را از کار حذف می کنیم و به همین دلیل هم خیلی کم پیش می آید بی دلیل کسی را وارد کلیپ ها کنیم.

حمید: این نکته را هم بد نیست به حرف بچه ها اضافه کنم که از آنجایی که ایده های کلیپ متعلق به خودمان است، خودمان در آن بازی می کنیم تا بتوانیم به بهترین شکل افکارمان را جلوی دوربین پیاده کنیم، خیلی کم پیش می آید که از افراد دیگر در کارمان استفاده کنیم.

برای زندگی هیچ جا ایران نمی شود

*شما سال گذشته در کنسرت سیروان شرکت کردید، سیروان ابتدا شما را معرفی نکرد و آنقدر مردم نام شما را صدا زدند که او مجبور شد حضور شما را در سالن اعلام کند، شما مگر مهمان سیروان نبودید که او شما را معرفی نکرد؟ از این موضوع ناراحت نشدید؟

کیوان: نه، ما مهمان سیروان نبودیم و خودمان به خاطر اینکه کارهایش را دوست داشتیم، بلیط خریدیم و به کنسرتش آمدیم. شخصا از اینکه نام ما در سالن اعلام نشد ناراحت نشدم، اما اگر جای سیروان بودم حتما معرفی می کردم چون ما باهم همکار هستیم...

خشایار: واقعا دلیلی برای ناراحتی ما وجود نداشت. ما برای استفاده کردن از موسیقی سیروان رفته بودیم و نیامده بودیم که کسی ما را معرفی کند. نه در آنجا و نه در هیچ جای دیگر توقع نداشتیم و نداریم که ما را بیش از حد معمول تحویل بگیرند چون ما هم مثل همه مردم عادی هستیم و فقط شاید تنها فرقی که با مردم داریم این است که عده بیشتری با ما آشنا هستند.

*شاید چون غیرمجاز هستید ترسیدید که معرفی تان کند...

حمید: خب برادر خودش (زانیار) هم خواننده غیرمجاز است اما او را در سالن معرفی کرد.

خشایار: به نظر من سیروان وظیفه نداشت که کسی را معرفی کند و به همین دلیل هم نباید از او ناراحت شد. البته به نظر من اگر همان ابتدا ما را معرفی می کرد، به نفع خودش بود چون همه مردم ما را دیده بودند و اگر معرفی می کرد خیلی زیباتر بود. همانطور که گفتید سیروان مجبور شد ما را در سالن معرفی کند و این چیزی است که برای خود او خوب نبود.

*بعد از اینکه با «بروبکس» به شهرت رسیدید به این فکر نکردید که از هم جدا شوید و به صورت مستقل کار کنید؟

خشایار: واقعا نه! هرکدام از ما اگر بخواهیم به طور مستقل کار کنیم هرگز نمی توانیم به موفقیتی که بروبکس دارد برسیم. ما عاشق کار گروهی هستیم، از ایده های هم استفاده می کنیم و با خرد جمعی به یک ایده کامل برای کارمان می رسیم.

*مغز متفکر گروه کدام تان است؟

کیوان: همه با هم فکر می کنیم و به نتیجه می رسیم.

*هیچ وقت به کارکردن در خارج از کشور فکر نکرده اید؟

خشایار: این شرایط برای ما فراهم بود که به خارج از کشور برویم و موسیقی را هم ادامه دهیم اما فقط یک موضوع باعث شد که این کار را نکنیم و آن هم علاقه ای است که ما به ایران داریم. من زندگی در خارج از کشور را هم تجربه کرده ام، اما عقیده دارم هیچ جا برای زندگی مثل ایران نیست.

*آینده کاری برایتان مهم نبود؟

خشایار: آینده ای آنجا نیست. شادمهر عقیلی از ایران رفت. به نظرت کار شادمهر بعد از مهاجرت خیلی بهتر شد؟

*البته موسیقی شما به موسیقی شادمهر ارتباط چندانی ندارد...

خشایار: به نظرمن این تفکرات و ایده های خوبی که در موسیقی ما وجود دارد مختص ایران است.

کیوان: اصلا فرض کنیم که ما به خارج مهاجرت کنیم، موسیقی را ادامه دهیم و موفق هم شویم، وقتی نمی توانیم به ایران بازگردیم چه فایده ای دارد؟

به کار خوب فکر می کنیم

*موفقیت های «جدایی نادر از سیمین» هم در تمایل شما به فیلمسازی دخیل بود؟

کیوان: نه این موضوع همانطور که گفتیم به سال های قبل بازمی گردد و ما همیشه به سینما و فیلمسازی علاقمند بودیم. اما به شخصه وقتی فیلم آقای فرهادی را دیدم به سینمای ایران امیدوار شدم.

*نظرتان در مورد اسکاری که فرهادی گرفت چیست؟

کیوان: من وقتی تصاویر را می دیدم اشک در چشمانم حلقه زده بود.

حمید: واقعا لذت بخش بود.

خشایار: باعث افتخار بود واقعا! انسان لذت می برد که یک ایرانی در معتبرترین مراسم سینمایی دنیا توانسته جایزه کسب کند.

*احتمالا به اسکار گرفتن که فکر نمی کنید؟

خشایار: ما امروز به این فکر می کنیم که یک کار خوب تولید کنیم که بتوانیم نظر مردم را جلب کنیم. ما فقط می خواهیم یک کار خوب ارایه دهیم، همین.

*و علاقه به سینما هم باعث شد که کلیپ هایتان اینقدر خوب از آب دربیاید؟

خشایار: این علاقه ذاتی بود و ما هیچ وقت به این فکر نکردیم که حالا چون فیلمسازی و سینما را دوست داریم برویم و کلیپ بسازیم. کلیپ نسبت به فیلم پروژه بسیار سبک تری بود چون کلیپ در نهایت سه – چهار دقیقه است اما فیلم دنیای دیگری است. فیلمسازی برای ما یک هدف بزرگ است که داریم تلاش می کنیم به آن برسیم.

*شما کلیپ ها را به شبکه های موسیقی می فروختید؟

خشایار: اصلا! ما کلیپ ها را روی اینترنت قرار می دادیم و شبکه های مختلف هم آهنگ ها را از این طریق به دست می آوردند.

*سینمای ایران را تا چه اندازه ای دنبال می کنید؟

خشایار: ما اکثر فیلم هایی که بیرون می آید را تهیه می کنیم و می بینیم. آخرین فیلمی هم که همراه هم دیدیم فیلم «اسب حیوان نجیبی است» بود.

کیوان: اگرچه می شد از یک جایی به بعد انتهای داستان را حدس زد اما در مجموع فیلم خوب و استانداردی بود. اکثر فیلم های ایرانی اینطور هستند که در انتهای فیلم از اینکه چرا برای دیدن آن وقت گذاشته اید تاسف می خورید.
*خب شما هم قرار است در همین فضا کار کنید...

خشایار: ما سعی می کنیم اگر قرار است فیلمی بسازمی، آن را در شرایط استاندارد تولید کنیم.

کیوان: مگر قرار است هرکسی که وارد سینما بشود فیلم بد بسازد؟

*به هر حال یکسری خط قرمز در سینمای ایران وجود دارد که نمی شود از آنها عبور کرد و شاید به همین دلیل است که انتهای داستان فیلم ها، بی منطق به پایان می رسد...

کیوان: مگر اصغر فرهادی با وجود همین خط قرمزها کار نکرد؟ او شاهکار بود و در نهایت اسکار را هم برد. من فکر می کنم خط قرمز فقط بهانه ای است برای توجیه کیفیت پایین فیلم ها...

خشایار: به نظر من این خط قرمزهایی که می گویی خیلی جاها باعث پیشرفت کار می شود. مثلا در مورد کلیپ سازی، ما چون نمی توانستیم سوسن را نشان دهیم آمدیم و دوربنی را در زاویه دید او قرار دادیم و همه اتفاقات را از دید سوسن خانوم می دیدیم. خب این ابتکاری بود که از محدودیت های ما ناشی شد. به نظر من اگر بخواهیم کار کنیم می توانیم در چهارچوب همین قوانین هم بهترین کار را ارایه دهیم.

هرچه بگندد نمکش میزنند...........

راوی — Sat, 07 Apr 2012 17:32:04 GMT

داستان ورود سریالهای ایرانی به شبکه نمایش خانگی که تقریبا از دو سه سال پیش شروع شد تا کنون پیامدهای زیادی که چه عرض کنم حرف و حدیثهای فراوانی به همراه و به ثمر داشته در حد تاریخچه خلقت انسان دو پا که با نیم نگاهی به این تب و نحوه ورود این "تب" به شبکه مخاطب بی نوا را از هرچه رسانه و فیلم بیزار نموده و ناخوداگاه او را وادار به این کار مینماید که از شهرو آپارتمانهای سربه فلک فرار نماید و سر به همان غارها و جنگلهایی بگذارد که به قولی دور از تمدن و فن اوری بوده و هست. حداقل مزیت این فرار این است که از دست این اتفاقات و سوهان اعصاب به دور خواهد ماند و هر روز مجبور نیست بشنود که قلب یخی متوقف شد.....قهوه تلخ لو رفت.......امین حیایی به خاطر سریال ساخت ایران پناهنده شد و.......

فقط به این خبر بسنده میکنم که در یگی از خبرگزاریها خواندم :

رقیب دیروز ،بازیگر امروز

مدیری برای بازی در فصل سوم قلب یخی قرارداد بست؟؟؟

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

در شرایطی که پروسه تولید خبرساز سریال «قهوه تلخ» فعلاً متوقف است، دو سریال مهم دیگر شبکه ویدئویی کشور خبرهای جالبی را در این حوزه به خود اختصاص داده اند.

طبق اعلام بانی فیلم، سریال «ساخت ایران» به عنوان سومین مجموعه ویژه توزیع در شبکه ویدئویی به کارگردانی محمدحسین لطیفی از پاییز سال گذشته کلید خورد. در سکانس های نخستین بهنام تشکر و بهاره رهنما به عنوان دو بازیگر اصلی در لوکیشن های تهران مقابل دوربین رفتند. سپس بازی امین حیایی آغاز شد. حیایی که همان ابتدا نیز حضورش در این سریال، به دلیل جدایی او از «قلب یخی» شایعه شکایت تهیه کننده مجموعه مزبور را بر سر زبان ها انداخت، سرانجام مقابل دوربین لطیفی رفت. با پایان سکانس های بازی او در تهران، او به همراه سایر عوامل پیش از نوروز 91 عازم لبنان شد. کشوری که در قصه به نام لوکیشن های فرانسه معرفی می شود و جالب آنکه در سری دوم سریال در یکی از نماها تصویر پرچم لبنان در پس زمینه روی یک دیوار نقش بسته و ماجرا لو می رود!
شنیده می شود ایام نوروز و چندی قبل تر از آن با غیبت حیایی سر صحنه، تصویربرداری این سریال متوقف شده و گروه هم اکنون در تهران هستند. گویا دلیل خروج حیایی از صحنه هنوز مشخص نشده و برخی، انتشار خبر جعلی اخیر مبنی بر پناهنده شدن او را در این باره بی تأثیر نمی‌دانند. سازندگان که از این مسئله دلخور شده اند، ابتدا تصمیم گرفته اند با دعوت از یک بازیگر شناخته شده دیگر و تمهیدی در فیلمنامه، نقش او را حذف و به بازیگر جدید بسپارند. حتی رایزنی ها با بازیگر جدید نیز انجام شده، اما منصور سهراب پور یکی از تهیه کنندگان ساخت ایران روایت دیگری از ماجرا دارد. او می گوید: «شایعه خروج حیایی از سریال صحت ندارد و در حال حاضر تصویربرداری در لبنان در حال انجام است. ما به حیایی علاقه مندیم، به این زودی ها نیز دست از سر یکدیگر برنمی داریم و در کل هیچ مشکلی وجود ندارد». او همچنین تأکید می کند که هم اکنون گلزار در لبنان مقابل دوربین این سریال است. او این خبر را در حالی مطرح می کند که طبق اطلاعات موثق، تمام سکانس های گلزار در ادامه قصه، باید با حضور حیایی گرفته شود و بدون او بازی گلزار نیز امکان پذیر نیست.
تاکنون چهار قسمت از سریال «ساخت ایران» در دو سری در بازار توزیع شده و به نظر می رسد فروش آن در حد انتظارها نبوده است. اتفاقی که برای قسمت های پایانی «قهوه تلخ» در اواسط سال گذشته نیز روی داد و فروش آن افت شدیدی را تجربه کرد.
درباره حیایی فعلاً مشخص نیست که او در ایران است یا لبنان، اما آنچه مشخص می نماید، وجود برخی اختلاف نظرات میان او و سازندگان«ساخت ایران» است که تولید را با وقفه مواجه ساخته.

«قلب یخی» و حضور گسترده ستاره ها
چندی قبل روزنامه «تماشا» در خبری از حضور هدیه تهرانی و مهران مدیری در سریال «قلب یخی» خبر داد.بر اساس این گزارش ، به تازگی حضور دو چهره سرشناس دیگر نیز در این سریال قطعی شده است.
برهمین اساس، بزودی مهناز افشار و هانیه توسلی نیز به گروه تولید سریال مذکور خواهند پیوست. توسلی که اواخر دهه 80 نقش یک سریال مقدم با عنوان «شمس العماره» را برعهده داشت و افشار نیز که قرار بود در همین مجموعه بازی کند و حضور او به دلایلی ممکن نشد، سال گذشته در فیلم «یک عاشقانه ساده» این کارگردان حضوری متفاوت داشت. «قلب یخی» مجموعه ای است که اواخر سال گذشته پس از کنار کشیدن توافقی محمدحسین لطیفی از پشت دوربین آن، سامان مقدم را در مقام کارگردان خود شناخت. امیرحسین رستمی نیز یکی از چهره هایی است که در سری جدید «قلب یخی» نقش آفرینی می کند.
اما درباره دستمزد هدیه تهرانی در این مجموعه ویدئویی، خبرهایی قابل توجه به گوش می رسد. گویا این سوپراستار اخیراً گزیده کار سینما، با وجود آشنایی قدیمی با سامان مقدم و حضور در نخستین آثار این فیلمساز(«پارتی» و «سیاوش»)، رقم نسبتاً بالایی را برای بازی در «قلب یخی» دریافت خواهد کرد. او قرار است برای حدود دو ماه کار رقمی معادل چهار صد میلیون تومان و نیز دو درصد از حق فروش ویدئویی این سریال را دریافت کند. این بازیگر در حالی چنین رقمی را دریافت کرده که سال گذشته برای بازی در فیلم پرستاره «پل چوبی» دستمزدی 150 میلیونی را دریافت کرد.
اگر اوضاع در شبکه ویدئویی همینطور پیش رود، به نظر می رسد با پیگیری تولید سریال مهران مدیری (قهوه تلخ) این شبکه حوزه پرخبری در سال جدید خواهد بود.

*****************************

با خواندن مطالب فوق و این همه حواشی چه میشود گفت؟ آیا حرفی برای گفتن مانده؟

فقط باید براحوال شبکه نمایش خانگی گریست که به قولی هر نه نه قمری برای تست معجونش جایی رو پیدا نمیکنه جز این شبکه که ایا موفق بشه یا نشه..........

با این اوصاف فقط باید گفت هرچه بگندد نمکش میزنند وای به روزی که بگندد نمک

یادمان باشد که.....................؟

راوی — Sat, 31 Mar 2012 04:49:36 GMT

اگه قرار باشه "دروغ سیزده" رو در مورد ویدئو رسانه ، انیمیشن و دوبله و هزاران حرف نگفته دیگه بگی چی میگی؟

امیدوارم سیزده نوروزبه همه دوستان خوش بگذره

تورو به خدا فقط به طبیعت رحم کنید و اینقدر همه چیز رو "گره "نزنید خلاصه همه "گره ها" باز میشه؟؟؟؟!!!!

" شما مجبورید آش شور ما را با اشتها بخورید"

راوی — Fri, 23 Mar 2012 19:52:32 GMT

شاید نوشتن اولین یادداشت ام در روزهای نخستین بهار91 میبایست در چارچوبی کاملا شاد و بهاری ترتیب داده میشد و تقدیمتان میکردم تا ذائقه مبارکتان با شادترین کلمات معطر و رنگین کمانی میشد اما ................

نمی دانم چرا" ابروباد ومه و خورشید و فلک" همگی دست به دست هم دادند تا نتوانم با روندی شاد خدمت برسم و با شما به سخن بنشینم.باوربفرمائید هرچقدر با خودم کلنجار رفتم وسعی کردم تا این فضا را حداقل این اول سالی مفرح و خاطره انگیزمهیا نمایم و شادمانی را حداقل در این ابتدا جاری و ساری نمایم نشد که نشد . درهیچ شرایطی نتوانستم نگاه منفی وارده برخود را در اتفاقات اخیر کتمان کنم و حداقل با خود در همین بدو بدور از رودربایستی خنثا نمایم ام افسوس که این مهم بدجوری تو ذوقم زده بود و این دل نوشته در دل کوچک ام آرام نمی ماند.

خوب نوشتن ازموضوعی آنهم تخصصی مستلزم ردیف کردن ایده ها و مطالب برتری از نقاط قوت وضعف کار میباشد که با جلوه گر بودن ان میتوان ابعاد مختلف ان را در بوته نقد قرار داد تا واکاویدن و به چالش کشاندن ان مهم را راحت تر پذیرفت و هضم نمود اما وقتی در همان ابتدای قضیه "شعور مخاطب" سیبل و هدف باشد و احترام به مخاطب "پازل گمشده "این بازی گردد معادله کلهم متغیر میشود و نمیتوان تصنعی با ان برخورد نمودو سکوت کرد. به نظر شما در این موقعیت قلم بی نوا چه باید بنویسد و چه باید بگوید؟

میخواهم نگاهی خیلی موردی به یکی از هزاران برنامه جذاب و شاد کننده!!!!! رسانه ملی در چهار روز نخست سال 91 داشته باشم.برنامه هایی که سالی فقط یکبار انهم منحصرا برای " نوروز" است و فقط همین ایام است که ملت فارغ از کارند ومشتاق شادی مضاعف .

در این موقعیت منحصر به فرد که میتوان مخاطب بالقوه را برای یکسال دیگر با رسانه مانوس و نمک گیر نمود رسانه ملی با بهره گیری ازهزاران ساعت کار کارشناسان خبره و روانشناسان زبده خود توانست کاری کند "کارستان" وبه این نتیجه برسد که عیدی امسال این رسانه پویا به مخاطب" توهین به اوو شعور اوباشد"و با این همه برنامه های "سخیف و تاریخ مصرف گذشته "همراه با هزینه های میلیاردی که گفتن آن مثنوی مولانا هفتاد من میطلبد بر سیاست غلط گذشته خود همچنان پافشار و مقید بوده و از این منشور "خود ساخته" مفتخر میباشد.

ردیف کردن فیلمها وانیمیشنها و سریالها فراوان برای بازه زمانی ایام عید با این نیت که " شادمانی" مخاطب در ان دیده شود خوب و قابل ستایش است اما با چه ایده و ریتمی؟

به نظر این حقیر و در یک شاهد مثال ساده این برنامه های تعیین شده صداوسیما را میبایست همانند پک شانسی ویدئو رسانه خودمان دید که به قول رفیقی " هرچه آمد خوش امد" در آن لحاظ شده و اینگونه به خورد مردم میدهند بدون مد نظر داشتن سن وسال و نیاز اصلی مخاطب و نهایتا منفعت و سود خود مدنظر است.

در رسانه ملی 91 همین همین مصداق بارزتر بود" هرچه آمد خوش امد" . از خنده بازار که شادترین برنامه روتین این رسانه هست گرفته تا پخش انیمیشنهایی که بچه 6ساله هم از دیدن این برنامه دلزده و سرگردان میشود.

شاید اصلا نیازی به اینهمه نق زدن و به درد آوردن سر مبارک شما نباشد اما باور کنید تا امروز تکرار مکررات فیلمها و برنامه هارا خوردیم و دم نزدیم اما به خاطر تعصبی که به انیمیشن جذاب پاندای کونفوکار 2 داشتم ودارم بنده را به این امر واداشت که به خاطر دوبله نامناسب و به نوعی "زنده بگور شدن پاندا توسط صدا وسیما" وسانسورهای بی موردش مجبور شوم نهایت اعتراض و گله خود را به متولیان امر بگویم وبرسانم و حتم دارم که خیلی از دوستان مان هم با من هم نظر و هم عقیده هستند که این انیمیشن با این تیپ دوبلورها حتا به اندازه 2دقیقه ارزش تماشا نداشته وهمه منتظرشنیدن صدای دوبلورهای قبلی این انیمیشن دوگانه و عشق ورزیدن به همان نوستالژی جذاب و ماندگارگذشته بوده اند که از دوبله پاندای 1 درک کرده بودند و حال هم انتظار شنیدن همان صداها را داشتند اما دریغ از شعور مخاطب و احترام به آنها.

میخواهم از همه برنامه های ارائه شده تلوزیون در این چند روز صرف نظر کنم و انحصارا به پخش انیمیشن "پاندای کونفوکار2" که روز پنجشنبه 3فروردین از شبکه دو پخش شد بسنده نمایم و در مورد ان نظر دوستانم راهم جویا بشوم .آیا واقعا حق مطلب این بود که دوبله ی این چنین انیمیشن جذابی را اینگونه خشک و بی روح بشنویم؟ آیا واقعا میبایست تیپ گویان جوانی چون عزیزی ، حبیبی و دیگر دوستان خلاق مان در دوبله کشور که هنوزم شیرین زبانی و بداهه گویی های معرکه شان در پاندای 1 ورد زبان وزمزمه ذهنمان است را کنار بگذاریم و( با همه احترام برای پیشکسوتان جلیل المقام دوبله کشور استاد اسماعیلی و قنبری و دیگر بزرگان صدای کشور) تیپ کودکانه و شاداب منحصر به فرد پاندا و دیگر شخصیتهای این انیمیشن را با نوای حنجره هایی بشنویم که سالهاست که از نوع تیپ گویی ها کودکانه بدورهستند و نوع صدایشان دیگر برای این نوع صداها فرسنگها وسالها بدورند.

شاید اگر باچشم خود این انیمیشن را نمیدیدم به اعتراض دوستان قانع نمیشدم و ان را تاثیر پذیری از دعواهای گروه های انجمن وغیر انجمن می پنداشتم اما با دیدن پنج دقیقه نخست این انیمیشن و تصنعی بودن دوبله ان عملا و علنا متوجه شدم که بحث بحث انجمنو غیر انجمن نیست. رسانه ملی که همواره داعیه مردمی بودن خود را یدک میکشدبا این پخش نابخردانه خود به مخاطب خود رسما اعلام نمود که:" شما مجبورید آش شور ما را با اشتها بخورید" چرا که ما میخواهیم؟؟؟؟؟!!!!

دوبله ناپخته و نچسب همراه با سکته های فراوان انهم با وجود بکارگیری اساتید بنام از یک طرف نامفهوم بودن ترجمه اثر که منجر به کامل بیان نشدن دوبله بزرگان شده بود طرف دیگر شاهکار دیگری را در این مقوله بیشترهویدا نمود و انهم به اجبار ردیف کردن تیپ صداهایی بود که گویا از انها به زور انتظار بیان تیپ کودکانه وشاد داشته و در نهایت بازخورد ان این بود که بیچاره کودکان ما طبق قانون نانوشته صدا وسیما مجبور هستند تا با انها مانوس شوند وفقط ان را بشنوند.

به خدا کودکان ما خیلی زیرکتر ازما هستند چرا که ما تا اخر دیدیم بعد متوجه شدیم ماجرا چیست اما این نوباوه گان زیرکمان پنج دقیقه اول کار راهم تحمل نکردند و قاطعانه "نه"گفتند. کودکانی که به عشق پاندای 1 و صدای دلربای حامد عزیزی و مجید حبیبی و دیگر دوبلورهای منحصر به فرد جوان و خوش ذوق همین انیمیشن امده بودند پاندای 2 را ببینند اما با این" آش شور" صدا وسیما از هرچه تلوزیون و عید بیزار شدند.علتی هم برای ان مشخص نیست مگر شنیدن صدای خش دار و دستوری و خشک عزیزانی که اولا مشخص است چند ساعته کارترجمه و دوبله را برای رساندن انیمیشن به کنداکتور سیما تدارک دیده بودند و کار فقط وفقط در جهت رفع تکلیف میبوده.دوم اینکه کارکودک با فیلمهای خارجی وسترن و کابویی اشتباهی درک شده و گویا بزرگان دوبله این اثر برای دوبله فیلم دیگری ردیف شده بودند که متن و انیمیشن پاندا2 یکهو سر از میز دو بله انها دراورده و از همه مهمتر اینکه نمی دانم چرا نمیخواهیم قبول کنیم که بداهه گویی و تیپ جوان برای انیمیشنهای برگزیده و جدید در سالهای گذشته جواب خود را به مسئولین سازمان داده و هر صدایی در جایگاه خودش قابل قیاس است اما عزیزان حاظر در راس سازمان همواره میخواهند این دشمنی و عداوت را با لج ولجبازی خود به کرسی بنشانند.

نمیدانم از چه کسی باید گله کنم ویاچه فرد و یا افرادی مسئول پاسخگویی به این "فاجعه" در این ایام مخاطب خیز هستند اما این سوالات همواره ذهن خسته ام را قلقلک مینماید که به چه جرمی من مخاطب محکومم به این که وقت بگذارم و برنامه ریزی کنم تا برنامه ای را تماشا نمایم که همیشه باید از تماشای ان لذتی نبرم که هیچ بلکه باید همیشه ناخرسند باشیم. باید گله مند باشیم حتا در شرایطی که میلیاردها پول بیت المال حیف و میل این اثر میشود و با این اوصاف با صدای غیرقابل قبول بر روی انیمیشنهای روز وخواستنی از تلوزیون پخش گردد.بازهم نمی دانم به چه جرمی باید سانسورهایی را از همین انیمیشن ببینیم که از سلیقه ای بودن کار حرفها دارد و نشات گرفته از دستور و تاکیدات افراد غیر کارشناس و غیرمتخصص موجود در رسانه ملی است . باور کنیم حتا خود پاندای بی زبان از دیدن این "شاهکار91" شوک زده خواهد شد واین سوال از طرف او در ذهن اش پدیدار میشود که " هدف از دوبله سازمانی و پخش این چنین انیمیشن پر طرفداری از طرف صدا وسیما آیا لذت بردن از این انیمیشن بوده و یا تکدر اعصابمخاطبان میلیونی اش؟"

امیدوارم حداقل پس از این چند روز و به واسطه اعتراضات دوستان نیک سرشت من متولی با وجدانی پیدا شود تا از این ناخرسندیها و گله ها دلجویی نماید ویا اینکه حداقل در جایگاه پاسخگو "واقعا" پاسخگو باشدو جواب اینهمه اما و اگرها رابدهد.

اخرین حرفهای راوی که عاشق شماست.............

راوی — Sat, 17 Mar 2012 18:23:47 GMT

شاید آخرین نفسهای زمستان که دیگه تند تند به شمارش افتاده رو به خوبی احساس میکنیم . خسته و خش دار درحال رفتنستو نوبتی هم که باشه میخواد جاشو به نوروز وبهاری بده که الفت و شادمانی را به همگان عیدی میده و از نوشدن زمینو زمان دوستی و طروات وسرسبزی ارمغان اوست

حیفم اومد که اخرین پست امسالم رو بدون گرفتن رضایت وحلالیت از دوستان ومخاطبان خونگرم این اریکه به سال دیگر بسپرم و از آرزوهای زیبا ورنگین کمانی برای سال آتی براشون نوید ندهم.

تواین هشت ماهی که تو مکتب خانه دلهاتون اروم اروم اومدم و میهمان قلبهای پاکتون شدم خیلی چیزا نصیبم شد شاید به اندازه یک دانشگاه کسب فیض بردم. سعی کردم همیشه به روز باشم و پرخبر.سعی کردم نسبت به مسائل مرتبط با ویدئو رسانه و حواشی ان گوش به زنگ وحساس باشم. سعی کردم درسهای خوبی از مخاطبان نمونه ام بشنوم. درسهایی در حد استاتیک و سیالات سخت اما نوشین. رفیقهایی ارزشی و شکر سخن همانند آئینه صافو صادق.

خدا رو شکر که سعی کردم سالم باشم تا دوستانی سالمتربیابم و معنای واقعی دوستی و رفاقت را در به نیکی در این وب به رخ بکشانم که فضای رفاقت ما فضای دوستی و عشقست......

ازهمه مخاطبان و دوستان این اریکه تشکر میکنم که با حرفهای ناپخته و خام من همراه شدند اما به این حقیر به واسطه ندانستن الفبا وادبیات وبلاگ نویسی ضدحال نزدند تا کمی از این الفبا یاد بگیرم و با افتخار بگویم که کلاس اول این وادی هستم

باز از همه متشکرم که در روزهایی که خسته از نوشتن و آپ کردن بودم کامنتهایی برایم می امد و با یک عبارت تکان دهنده تصمیم خداحافظی ام را برای همیشه حذف مینمود ومرا به واسطه برخی تنگ نظریهای برخی افراد مغرض (دور ازجنابان و شما) که می امدند و با تشویش و به تخریب کشاندن پستهای وبلاگ خستگی و دغدغه را برمن مستولی مینمودند و حال با حضور به موقع دوستان همه چیز برعکس میشد و انگیزه برای بقا و ماندن صدبرابر بیشتر وبیشتر و بیشتر میگشت

از مسعود میراسماعیلی عزیزم که رفاقت را برمن پررنگ نمود ،از فرید کرمی بزرگوار که همواره صادق بود ،از خانم بهار که خستگی ناپذیری را از حضورش یافتم،از رهگذر ساعی وبلاگم که حلاوت همسفربودن با او را از بدو تولد این وب تا کنون درک نمودم و خیلی از دوستان که با نوشته ها و کامنهای خود بر نوشته های ناقص من هویت دادند و خواستند فعل "بودن" را حداقل با هم و در کنار هم و برای هم در این اریکه صرف نماییم و باعث بقاء و ماندن "هزارویک شب" و "راوی" کمترین شان باشند.کمال سپاس و تشکر را دارم

امیدوارم سال 91 برای همه و بخصوص شبکه بیمار و نالان نمایش خانگی و ویدئو رسانه سال جهش مثبت و اعتلا و ایستادگی باشد تا شهد این اعتلا بدور از گزند و نشیب به مذاق همه حوشایند وشیرین باشد.

انشاءالله

تاسال آینده و حضوری دوباره عمری اگر بود خدمت تون میرسم

عزت زیاد -عید همه مبارک